{"id":26733,"date":"2011-10-11T15:18:34","date_gmt":"2011-10-11T13:18:34","guid":{"rendered":"http:\/\/www.gamesfanatic.pl\/?p=26733"},"modified":"2018-01-04T16:08:36","modified_gmt":"2018-01-04T15:08:36","slug":"london","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/2011\/10\/11\/london\/","title":{"rendered":"London"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Martin Wallace jest projektantem nie tylko znanym i uznanym, ciesz\u0105cym si\u0119 powa\u017caniem i gronem oddanych wielbicieli, ale te\u017c projektantem charakterystycznym. W odr\u00f3\u017cnieniu od takiego dla przyk\u0142adu Vladimira Chvatila, kt\u00f3ry w ka\u017cdej swojej pozycji usi\u0142uje by\u0107 jak najbardziej oryginalny i zaskoczy\u0107 nowymi pomys\u0142ami, Wallace produkuje swoje gry niejako seriami. Nie chodzi tu o kalkowanie w\u0142asnych pomys\u0142\u00f3w, ale o pewne my\u015bli przewodnie, czy to zwi\u0105zane z tematem gry, czy z wykorzystan\u0105 mechanik\u0105, kt\u00f3re towarzysz\u0105 wi\u0119cej ni\u017c jednemu tytu\u0142owi. Mamy wi\u0119c gry \u201epoci\u0105gowe\u201d (\u201eSteam\u201d, \u201eAge of Steam\u201d, \u201eLast Train to Wensleydale\u201d) albo gry traktuj\u0105ce o rozwoju pewnej ga\u0142\u0119zi przemys\u0142u (\u201eBrass\u201d, \u201eTinners\u2019 Trail\u201d, \u201eAutomobile\u201d). Oczywi\u015bcie zdarzy\u0107 si\u0119 te\u017c mo\u017ce gra zupe\u0142nie niepodobna do niczego, jak \u201eMoongha Invaders\u201d, ale jako niepasuj\u0105c\u0105 do tezy chwilowo j\u0105 pomijamy.<\/p>\n

Je\u015bli mia\u0142bym w jaki\u015b spos\u00f3b spi\u0105\u0107 klamr\u0105 niedawne dokonania Wallace\u2019a, to powiedzia\u0142bym, \u017ce zainteresowa\u0142y go gry karciane. Mo\u017ce nie sensu stricte, ale traktuj\u0105ce karty nie tylko jako mechanizm wspomagaj\u0105cy (vide \u201eBrass\u201d), ale jako element niezwykle istotny, je\u015bli nie najistotniejszy dla ca\u0142ej rozgrywki. Ostatnio bardzo pozytywne oceny zbiera oparte o budowanie talii \u201eA Few Acres of Snow\u201d<\/a>, traktuj\u0105ce o konflikcie francusko-brytyjskim w Ameryce P\u00f3\u0142nocnej. Z kolei najnowsza pozycja, \u201e\u015awiat Dysku \u2013 Ankh-Morpork\u201d<\/a> to mechanika zarz\u0105dzania r\u0119k\u0105 po\u0142\u0105czona z elementami kontroli terytorium.<\/p>\n

Jednak zanim o tych grach zrobi\u0142o si\u0119 g\u0142o\u015bno, pojawi\u0142 si\u0119\u2026 \u201eLondon\u201d.
\n
\n– London?
\n– London.
\n– London?
\n– Yes, London. You know. Fish, chips, cup of tea, bad food, worse weather, Mary Poppins… London!<\/strong><\/p>\n

W roku 1666 katastrofalny po\u017car zniszczy\u0142 dwie trzecie powierzchni sto\u0142ecznego miasta Anglii (czego mo\u017cemy by\u0107 \u201e\u015bwiadkami\u201d graj\u0105c w inn\u0105 plansz\u00f3wk\u0119 \u2013 \u201eThe Great Fire of London 1666\u201d). Wi\u0119kszo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w pozosta\u0142a bez dachu nad g\u0142ow\u0105, sp\u0142on\u0119\u0142y niezliczone budynki po\u017cytku publicznego, od ko\u015bcio\u0142\u00f3w po siedziby cech\u00f3w. W grze \u201eLondon\u201d, w miejsce sir Christophera Wrena (kart\u0119 reprezentuj\u0105c\u0105 t\u0119 posta\u0107 odnajdziemy zreszt\u0105 w pude\u0142ku z gr\u0105) to my pokierujemy odbudow\u0105 stolicy, kt\u00f3r\u0105 zako\u0144czymy dopiero u schy\u0142ku wieku dziewi\u0119tnastego, k\u0142ad\u0105c podwaliny pod londy\u0144skie metro. Oczywi\u015bcie cho\u0107 odbudowujemy miasto wsp\u00f3lnie, to istot\u0105 partii jest rywalizacja o zaszczyt bycia najefektywniejszym i najskuteczniejszym zarz\u0105dc\u0105-architektem (wbrew temu, co poprzednie zdanie mo\u017ce sugerowa\u0107, w grze nie ma ani krzty kooperacji, jedynie tradycyjny wy\u015bcig o punkty zwyci\u0119stwa).<\/p>\n

\"\"<\/a>

Miasto nad Tamiz\u0105<\/p><\/div>\n

Nim jednak przejdziemy do jak\u017ce istotnej informacji, za co tym razem b\u0119dziemy dostawa\u0107 wspomniane PZ\/VP, przyjrzyjmy si\u0119 zawarto\u015bci pude\u0142ka. Niedu\u017ca mapa Londynu po\u0142\u0105czona z sekcj\u0105 na wyk\u0142adanie kart (o czym p\u00f3\u017aniej), kolorowe \u017cetony do oznaczania w\u0142asno\u015bci dzielnic (w wersji limitowanej zast\u0105pione drewnianymi budynkami), \u017cetony punkt\u00f3w zwyci\u0119stwa, znajome cho\u0107by z \u201eBrassa\u201d plastikowe z\u0142oto-srebrne funty (w wersji limitowanej tak\u017ce drewniane) oraz kostki i dyski biedy\/ub\u00f3stwa (o czym jeszcze p\u00f3\u017aniej). I, naturalnie, stos stu dziesi\u0119ciu kart podzielonych na trzy \u201eery\u201d.<\/p>\n

Instrukcja to osobna kwestia. Od jakiego\u015b czasu (dok\u0142adnie od zapoznania si\u0119 z \u201eTinners\u2019 Trail\u201d) odnosz\u0119 wra\u017cenie, \u017ce Wallace i jego wydawnictwo wreszcie zatrudnili kogo\u015b, kto owe instrukcje potrafi pisa\u0107. Legendarne ju\u017c dzie\u0142a literackie jakimi by\u0142y opisy zasad do \u201eBrassa\u201d czy \u201ePeriklesa\u201d odchodz\u0105 w zapomnienie, a w nowych grach mamy wszystko wy\u0142o\u017cone jasno, po kolei i wyczerpuj\u0105co. W dodatku nie spotkamy tu \u017cadnych dziwnych wyj\u0105tk\u00f3w z kt\u00f3rych Wallace kiedy\u015b s\u0142yn\u0105\u0142, typu Western Link z \u201eRailroad Tycoon\u201d \u2013 wszystko jest proste i eleganckie. Jedyna rzecz, kt\u00f3ra mnie zastanowi\u0142a to kwestia skr\u00f3tu regu\u0142: w grze mamy trzy osobne ksi\u0105\u017ceczki z zasadami \u2013 po angielsku, niemiecku i francusku, natomiast skr\u00f3t (na osobnej karcie) wyst\u0119puje tylko w tych dw\u00f3ch ostatnich j\u0119zykach.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Elegancko roz\u0142o\u017cone komponenty<\/p><\/div>\n

Elementy gry (przede wszystkim mapa i wi\u0119kszo\u015b\u0107 ilustracji na kartach) wykonane s\u0105 w stonowanej estetyce i kolorystyce, odpowiednio kojarz\u0105cej si\u0119 z wyobra\u017ceniami na temat angielskiego miasta zesz\u0142ych wiek\u00f3w. Estetyka taka mo\u017ce si\u0119 podoba\u0107 albo nie, niekt\u00f3rzy znajomi m\u00f3wili, \u017ce gra jest raczej brzydka, kt\u00f3rego to zdania osobi\u015bcie nie podzielam, aczkolwiek na przyk\u0142ad rewersy kart wyda\u0142y mi si\u0119 nieco zbyt krzykliwe na tle wspomnianego sp\u00f3jnego wizerunku ca\u0142o\u015bci.<\/p>\n

– This is England. We play by the rules.<\/strong><\/p>\n

Wr\u00f3\u0107my jednak do tego, za co mo\u017cna dosta\u0107 upragnione PZty, czyli do zasad i przebiegu gry. Rozk\u0142adamy map\u0119, ka\u017cdy dostaje par\u0119 marnych funt\u00f3w, par\u0119 kart do r\u0119ki i zaczynamy. Ruch gracza zawsze sk\u0142ada si\u0119 z poci\u0105gni\u0119cia jednej karty i wykonania jednej akcji, i tak a\u017c do ko\u0144ca stosu z kartami, kt\u00f3ry oznacza r\u00f3wnie\u017c zako\u0144czenie rozgrywki. Mamy do wyboru trzy kluczowe akcje \u2013 pierwsz\u0105 z nich jest zagrywanie kart, czyli wyk\u0142adanie ich przed sob\u0105, przy czym wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich w momencie wy\u0142o\u017cenia nie ma \u017cadnego efektu, musi poczeka\u0107 na swoj\u0105 aktywacj\u0119. Tu od razu mamy do czynienia z dwoma sprytnymi mechanizmami: po pierwsze aby zagra\u0107 jak\u0105\u015b kart\u0119, musimy drug\u0105 kart\u0119 tego samego typu (dla przyk\u0142adu takim typem s\u0105 karty ekonomiczne, przynosz\u0105ce doch\u00f3d finansowy) odrzuci\u0107 na plansz\u0119, sk\u0105d b\u0119d\u0105 mogli zabra\u0107 j\u0105 pozostali gracze. Dzi\u0119ki temu nie zdarzy si\u0119 tak, \u017ce ze wzgl\u0119du na nier\u00f3wne rozdanie, gdy wi\u0119kszo\u015b\u0107 kart jednego typu trafi na jedn\u0105 r\u0119k\u0119, inni gracze b\u0119d\u0105 zablokowani (niedob\u00f3r kart ekonomicznych na starcie mo\u017ce by\u0107 katastrofalny). Drugi ze wspomnianych mechanizm\u00f3w polega na tym, \u017ce karty wyk\u0142adamy na dowolnie przez siebie wybran\u0105 liczb\u0119 stos\u00f3w (now\u0105 kart\u0119 k\u0142adziemy na ju\u017c istniej\u0105cej, przykrywaj\u0105c j\u0105 i przez to anuluj\u0105c jej efekt tudzie\u017c uniemo\u017cliwiaj\u0105c aktywacj\u0119, lub tworzymy nowy stos). Im wi\u0119cej mamy stos\u00f3w, tym wi\u0119cej kart dzia\u0142aj\u0105cych lub gotowych do u\u017cycia, ale du\u017ca liczba stos\u00f3w wi\u0105\u017ce si\u0119 te\u017c z kar\u0105 w postaci dodatkowych znacznik\u00f3w \u201ebiedy\u201d, kt\u00f3re na ko\u0144cu gry przekszta\u0142c\u0105 si\u0119 w ujemne punkty. Je\u015bli jeszcze wspomni si\u0119 o tym, \u017ce nie ma \u017cadnego sposobu, by zmniejszy\u0107 raz stworzon\u0105 liczb\u0119 stos\u00f3w, staje si\u0119 jasnym, \u017ce to, jak bardzo \u201ewszerz\u201d rozbudowujemy swoje miasto, jest jedn\u0105 z kluczowych decyzji strategicznych do podj\u0119cia w grze.<\/p>\n

Drug\u0105 akcj\u0105, jak\u0105 mo\u017cemy wybra\u0107, jest aktywacja kart wcze\u015bniej przez nas wy\u0142o\u017conych. Wi\u0105\u017ce si\u0119 to cz\u0119sto z pewnymi op\u0142atami, czy to w postaci pieni\u0119\u017cnej, czy te\u017c konieczno\u015bci odrzucenia pewnych kart z r\u0119ki (b\u0119d\u0105 one, tak jak poprzednio, dost\u0119pne dla rywali). Korzy\u015bci z aktywacji s\u0105 rozmaite: zastrzyk finansowy, punkty zwyci\u0119stwa, obni\u017cenie poziomu biedy, ale te\u017c, szczeg\u00f3lnie pod koniec gry, specjalne efekty. Nale\u017cy jednak pami\u0119ta\u0107, \u017ce akcja aktywacji jest zwi\u0105zana ze zmian\u0105 poziomu biedy, warto wi\u0119c wykonywa\u0107 j\u0105 w dobrze przemy\u015blanym momencie.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Pocz\u0105tek rozgrywki - jeszcze nikt nie zainwestowa\u0142 w dzielnice<\/p><\/div>\n

Wreszcie trzeci rodzaj akcji to nabywanie dzielnic, element wa\u017cny z kilku powod\u00f3w i zarazem najbardziej czu\u0142y na liczb\u0119 graczy bior\u0105cych udzia\u0142 w rozgrywce. Z dzielnicy korzy\u015b\u0107 mamy trojak\u0105 \u2013 po pierwsze bezpo\u015bredni\u0105 \u2013 punkty. Po drugie, liczba dzielnic zmniejsza przyrost biedy w naszej cz\u0119\u015bci miasta (nie bardzo wiem, dlaczego). Po trzecie, kupno dzielnicy wi\u0105\u017ce si\u0119 z doci\u0105gni\u0119ciem nowych kart, a zatem nap\u0119dza dalsz\u0105 rozgrywk\u0119. Istnieje wprawdzie osobna akcja samego doci\u0105gania kart, ale jest to znacznie mniej efektywny spos\u00f3b zwi\u0119kszania stanu swojej r\u0119ki. Jako \u017ce liczba dzielnic w Londynie jest sta\u0142a, si\u0142\u0105 rzeczy w zale\u017cno\u015bci od liczby uczestnik\u00f3w b\u0119dziemy mieli szans\u0119 pozyska\u0107 ich mniej lub wi\u0119cej. To z kolei istotnie wp\u0142ywa na swobod\u0119, z kt\u00f3r\u0105 mo\u017cemy wyk\u0142ada\u0107 swoje budynki: statystycznie w grze dwuosobowej przypadnie nam dwa razy wi\u0119cej kart, ale tak\u017ce dwa razy wi\u0119cej dzielnic ni\u017c przy czterech graczach, co w efekcie pozwala wyk\u0142ada\u0107 ambitniejsze i bardziej z\u0142o\u017cone inwestycje bez obawy o nadmierny wzrost poziomu biedy.<\/p>\n

Ale ci\u0105gle wspominam o biedzie, jej wzro\u015bcie i redukcji, nie wyja\u015bniwszy o co w zasadzie chodzi. Jest to w sumie do\u015b\u0107 prosty, ale sprytny mechanizm ograniczaj\u0105cy p\u0119d do zbyt beztroskiej gry. Poziom naszej biedy zwi\u0119ksza si\u0119 w fazie aktywacji. Negatywnie wp\u0142ywa na niego liczba stos\u00f3w budynk\u00f3w, kt\u00f3re wy\u0142o\u017cyli\u015bmy, oraz liczba kart na r\u0119ce; pozytywnie \u2013 zakupione dzielnice. Na ko\u0144cu gry poziom naszej biedy sprawdzony w specjalnej tabelce odliczy si\u0119 od zdobytych punkt\u00f3w ale, \u017ceby by\u0142o ciekawiej, brana jest pod uwag\u0119 warto\u015b\u0107 wzgl\u0119dna, a punktem odniesienia jest gracz, kt\u00f3ry sobie z tym elementem gry poradzi najlepiej. Dzi\u0119ki temu p\u00f3ki gracze s\u0105 w tym aspekcie gry w miar\u0119 wyr\u00f3wnani, nikogo to szczeg\u00f3lnie nie zaboli (realistycznie \u2013 je\u015bli wszystkim jest \u017ale, to nikt szczeg\u00f3lnie nie protestuje). Natomiast je\u015bli pojawi si\u0119 lider, kt\u00f3ry z problemem radzi sobie wyj\u0105tkowo dobrze, pozostali musz\u0105 zdecydowanie zacz\u0105\u0107 uwa\u017ca\u0107, bo kary s\u0105 niezwykle dotkliwe.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Kilka budynk\u00f3w charakterystycznych dla miasta<\/p><\/div>\n

\u017beby zamkn\u0105\u0107 kwesti\u0119 zasad \u2013 na ko\u0144cu gry (czyli po wyczerpaniu stosu kart) sumujemy wszystko razem: punkty za wy\u0142o\u017cone karty, punkty zdobyte w czasie gry, wykupione dzielnice, bonusy za metro, odejmujemy kary (w tym kar\u0119 za niesp\u0142acone po\u017cyczki, bo naturalnie takowe bra\u0107 mo\u017cna) i kto\u015b zostaje wielkim architektem, a reszta troszk\u0119 mniejszymi architektami. A Londyn zn\u00f3w jest pi\u0119kny i wspania\u0142y.<\/p>\n

– Anything to declare?
\n– Yeah. Don’t go to England.<\/strong><\/p>\n

Kiedy przeczyta si\u0119 zasady \u201eLondynu\u201d, w nieuchronny spos\u00f3b pojawiaj\u0105 si\u0119 skojarzenia i por\u00f3wnania z innymi karcianymi pozycjami na naszym coraz bogatszym rynku planszowym. Nie da si\u0119 w przypadku gry tego typu nie nawi\u0105za\u0107 do \u201eRace for the Galaxy\u201d, \u201e51 Stanu\u201d, a wcze\u015bniej jeszcze, i by\u0107 mo\u017ce najbardziej trafnie, do \u201eSaint Petersburga\u201d. Trzeba te\u017c oczywi\u015bcie poruszy\u0107 kwestie i w\u0105tpliwo\u015bci w\u0142a\u015bciwe temu rodzajowi gier. Po pierwsze \u2013 interakcja. Nie nale\u017cy oczekiwa\u0107 tutaj rewolucji, konkurencja wyst\u0105pi, a jak\u017ce, na poziomie odrzucania i dobierania kart, przy wykupywaniu dzielnic a tak\u017ce r\u00f3wnowa\u017ceniu kwestii poziomu biedy. Bezpo\u015bredniego szkodzenia przeciwnikowi jednak nie u\u015bwiadczymy \u2013 te kilka kart, kt\u00f3re na to pozwalaj\u0105, jest zdecydowanie zbyt ma\u0142o istotnych, \u017ceby m\u00f3c oprze\u0107 na nich jakiekolwiek plany, traktowa\u0107 je nale\u017cy raczej jako smaczek ni\u017c co\u015b, na czym jeste\u015bmy w stanie si\u0119 skoncentrowa\u0107.<\/p>\n

Cech\u0105 rozgrywki, kt\u00f3ra przypad\u0142a mi do gustu, a kt\u00f3ra zbli\u017ca Londyn do naszej rodzimej, postapokaliptycznej produkcji, oddalaj\u0105c r\u00f3wnocze\u015bnie od \u201ewielkiego brata\u201d \u2013 \u201eRace\u2019a\u201d, jest jednorazowo\u015b\u0107 wi\u0119kszo\u015bci wyst\u0119puj\u0105cych tu kart. Pomys\u0142 skonstruowania eleganckiego silniczka produkuj\u0105cego punkty co rund\u0119, kt\u00f3ry to silniczek po skompletowaniu b\u0119dziemy musieli ju\u017c tylko doi\u0107 do samego ko\u0144ca partii, jest z g\u00f3ry skazany na niepowodzenie. Tu dzia\u0142a schemat: wystaw \u2013 wykorzystaj \u2013 zabuduj czym\u015b lepszym. To sprawna rotacja naszych kart i nimi zarz\u0105dzanie jest kluczem do sukcesu.<\/p>\n

Brak bardzo silnych kart, a przede wszystkim pot\u0119\u017cnych kombinacji poci\u0105ga za sob\u0105 jeszcze jedn\u0105 konsekwencj\u0119 (w moim mniemaniu \u2013 zalet\u0119). Nie musimy zna\u0107 na pami\u0119\u0107 ca\u0142ej talii, \u017ceby t\u0105 jedn\u0105 kart\u0105, o kt\u00f3rej wiemy, \u017ce gdzie\u015b tam jest, uzupe\u0142ni\u0107 nasze super-mega-combo. Owszem, kilka wyj\u0105tk\u00f3w si\u0119 znajdzie, kiedy warto wiedzie\u0107, \u017ce pewne karty istniej\u0105 (budynek punktuj\u0105cy za dzielnice nadrzeczne, wi\u0119zienia zmniejszaj\u0105ce bied\u0119 kosztem odrzucania kart, albo fakt, \u017ce w oczekiwaniu na metro warto kupowa\u0107 dzielnice stykaj\u0105ce si\u0119 ze sob\u0105), ale \u017caden z nich nie ma mocy samodzielnie decydowa\u0107 o wyniku rozgrywki.<\/p>\n

\"\"<\/a>

I kilka budynk\u00f3w nieco mniej charakterystycznych<\/p><\/div>\n

Je\u015bli mia\u0142bym znale\u017a\u0107 cech\u0119 gry, kt\u00f3ra nieszczeg\u00f3lnie mnie zachwyci\u0142a, by\u0142aby to chyba swego rodzaju schematyczno\u015b\u0107 przebiegu ruch\u00f3w, a konkretnie wyboru akcji. Do\u015b\u0107 naturaln\u0105 sekwencj\u0105 jest: kupno dzielnicy (dostajemy nowe karty), wystawianie kart (budujemy budynki i oczyszczamy r\u0119k\u0119), aktywacja (kiedy r\u0119k\u0119 mamy prawie pust\u0105, wi\u0119c przyrost biedy b\u0119dzie nieznaczny) i tak dalej. Czasem bywa tak, \u017ce przez par\u0119 rund gracze wybieraj\u0105 dok\u0142adnie to samo, bo wyskoczenie z tych utartych tor\u00f3w wymaga dobrego przemy\u015blenia tego, co si\u0119 robi, \u017ceby nie napyta\u0107 sobie sporej biedy (na przyk\u0142ad doci\u0105gaj\u0105c \u201epoza schematem\u201d dodatkowe karty stajemy przed dylematem, czy aktywowa\u0107 potem miasto maj\u0105c pe\u0142n\u0105 r\u0119k\u0119, czy mo\u017ce zabudowywa\u0107 nieaktywowane budynki).<\/p>\n

Jak ju\u017c wspomina\u0142em rozgrywka r\u00f3\u017cni si\u0119 w zale\u017cno\u015bci od liczby graczy, ale trudno by\u0142oby mi wskaza\u0107, kt\u00f3ry z wariant\u00f3w jest lepszy, bo \u017caden z nich nie wykazuje mankament\u00f3w. Na dw\u00f3ch graczy mamy wi\u0119cej kart, du\u017c\u0105 swobod\u0119 i nawet rozk\u0142adaj\u0105c si\u0119 na sze\u015b\u0107 czy siedem stos\u00f3w mo\u017ce uda\u0107 si\u0119 utrzyma\u0107 punkty karne na minimalnym poziomie. Na czterech trzeba bardziej uwa\u017ca\u0107 i przede wszystkim rozs\u0105dnie zarz\u0105dza\u0107 maj\u0105tkiem, bo odpadni\u0119cie z wy\u015bcigu o dzielnice mo\u017ce sko\u0144czy\u0107 si\u0119 zdecydowanie \u017ale. Nawet w tym wariancie partia nie powinna przekroczy\u0107 przewidywanych na pude\u0142ku dziewi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu minut, a przy sprawnych graczach nie widz\u0119 problemu, \u017ceby wyrobi\u0107 si\u0119 w okr\u0105g\u0142\u0105 godzin\u0119.<\/p>\n

\u201eLondon\u201d nie wprowadza rewolucji \u2013 nie jest to kolejny \u201eDominion\u201d, kt\u00f3ry wywraca do g\u00f3ry nogami znany nam \u015bwiatek gier karcianych. Bardzo sprawnie pod\u0105\u017ca natomiast dobrze przetartymi szlakami, unika pu\u0142apek, w kt\u00f3re wpadali niekt\u00f3rzy poprzednicy, a przy tym prezentuje kilka sprytnych i dobrze przemy\u015blanych mechanizm\u00f3w. Gra Martina Wallace\u2019a jest przyk\u0142adem naprawd\u0119 solidnej roboty – estetyczn\u0105, bardzo eleganck\u0105 i (moim zdaniem) klimatyczn\u0105 pozycj\u0105.<\/p>\n

Got a toothbrush?
\nWe’re going to London.
\nDo you hear that?
\nI’m coming to London!<\/strong><\/p>\n

\u015ar\u00f3dtytu\u0142y pochodz\u0105 z filmu Guya Ritchiego – “Snatch”.<\/em><\/p>\n

Sprintem po ocenach<\/h1>\n

yosz<\/strong> (4\/5)<\/strong> – Martinowi Wallace’owi znowu uda\u0142o zrobi\u0107 si\u0119 interesuj\u0105cy tytu\u0142. Wprawdzie nie jest to gra, kt\u00f3ra przewr\u00f3ci plansz\u00f3wkowy \u015bwiat do g\u00f3ry nogami, ale mechanizmu u\u017cyte w London s\u0105 bardzo ciekawe. Sama rozgrywka dostarcza mi\u0142ego lekko Race’owego uczucia budowania silniczka, ale z ciekaw\u0105 odmian\u0105, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 kart jest jednorazowa. Martin doda\u0142 jeszcze do tego hamulec na graczy czyli punkty biedy, kt\u00f3re skutecznie powstrzymuj\u0105 przed beztroskim rozbudowywaniem swojego silnika – trzeba zwraca\u0107 uwag\u0119 na te punkty bo mog\u0105 mocno uszkodzi\u0107 nasz\u0105 punktacj\u0119 na koniec gry. Nie jest to gra, w kt\u00f3r\u0105 m\u00f3g\u0142bym gra\u0107 co tydzie\u0144, ale raz na jaki\u015b czas mi\u0142o do niej wr\u00f3ci\u0107.<\/p>\n

Pancho (5\/5)<\/strong> -Babilon sp\u0142on\u0105\u0142, Einstein umar\u0142, Reiner Knizia przerzuci\u0142 si\u0119 na masow\u0105 papk\u0119, a Martin Wallace wci\u0105\u017c tworzy wspania\u0142e tytu\u0142y. London to dla mnie jeden z najwa\u017cniejszych tytu\u0142\u00f3w z Essen 2010. Jak kto\u015b nie mia\u0142 okazji zagra\u0107 to jak najszybciej niech to nadrobi, zanim zaleje nas fala nowo\u015bci i pere\u0142ek. Tworzenie karcianych minikombosik\u00f3w, ci\u0105g\u0142a walka mi\u0119dzy zdobywaniem a pozbywanie si\u0119 punkt\u00f3w ub\u00f3stwa, wy\u015bcig po jak najbardziej perspektywiczne dzielnice miasta. Wszystko ubrane w lekko abstrakcyjne, ale jak\u017ce grywalne przedstawienie historii miasta Londyn. Martin Wallace w najlepszej formie!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Martin Wallace jest projektantem nie tylko znanym i uznanym, ciesz\u0105cym si\u0119 powa\u017caniem i gronem oddanych wielbicieli, ale te\u017c projektantem charakterystycznym. W odr\u00f3\u017cnieniu od takiego dla przyk\u0142adu Vladimira Chvatila, kt\u00f3ry w ka\u017cdej swojej pozycji usi\u0142uje by\u0107 jak najbardziej oryginalny i zaskoczy\u0107 nowymi pomys\u0142ami, Wallace produkuje swoje gry niejako seriami. Nie chodzi tu o kalkowanie w\u0142asnych pomys\u0142\u00f3w, …<\/p>\n","protected":false},"author":147,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"cybocfi_hide_featured_image":"","footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"post_folder":[],"class_list":["post-26733","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/26733","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/users\/147"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=26733"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/26733\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=26733"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=26733"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=26733"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/post_folder?post=26733"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}