{"id":31006,"date":"2012-03-04T08:46:04","date_gmt":"2012-03-04T07:46:04","guid":{"rendered":"http:\/\/www.gamesfanatic.pl\/?p=31006"},"modified":"2014-01-06T09:25:45","modified_gmt":"2014-01-06T08:25:45","slug":"keltis-ze-starej-polki-cz-9","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/2012\/03\/04\/keltis-ze-starej-polki-cz-9\/","title":{"rendered":"Keltis – Ze starej p\u00f3\u0142ki cz.9"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>“… and Spiel des Jahres goes to… Reiner Knizia’s Keltis!” rozleg\u0142o si\u0119 na czerwonym dywaniku w roku 2008 i od razu wzbudzi\u0142o niema\u0142e kontrowersje. M\u00f3wiono, \u017ce tak naprawd\u0119 nagrod\u0119 przyznano nie grze, a jej autorowi, kt\u00f3rego wypada\u0142o po tak d\u0142ugim i owocnym \u017cyciu zawodowym wreszcie nagrodzi\u0107. Pech tylko chcia\u0142, \u017ce postanowiono to zrobi\u0107 akurat w roku, w kt\u00f3rym Knizia nie zrobi\u0142 \u017cadnej dobrej gry…<\/p>\n

Trudno mi jednak uwierzy\u0107, \u017ce nie zrobi\u0142 \u017cadnej lepszej od Keltisa. W 2008 roku niemiecki matematyk i bankowiec wypu\u015bci\u0142 bowiem w \u015bwiat kilka tytu\u0142\u00f3w, z kt\u00f3rych Keltis niczym szczeg\u00f3lnym si\u0119 nie wyr\u00f3\u017cnia\u0142. Nie jest \u017cadn\u0105 tajemnic\u0105, \u017ce gra jest kolejnym przyk\u0142adem na Kniziowskie odgrzewanie kotlecika, czyli “wzi\u0105\u0142em co\u015b starszego, troszeczk\u0119 przerobi\u0142em i wyda\u0142em jako nowy potencjalny hit”. Odgrzewane s\u0105 w tym przypadku Zaginione Miasta, ale i pod tym wzgl\u0119dem Keltis nie jest wyj\u0105tkowy, bo w tym samym roku rynek przywita\u0142 tak\u017ce niezakamuflowan\u0105 planszow\u0105 wersj\u0119 Miast pt. Lost Cities: the Board Game. Co wi\u0119c zadecydowa\u0142o o “sukcesie” akurat Keltisa? (By\u0107 mo\u017ce odpowied\u017a kryje si\u0119 w procedurze przeprowadzania SDJ, ale ja jej nie znam).<\/p>\n

\"\"<\/a>

Wysublimowane wn\u0119trze<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Wi\u0119ksze koniczynki przynosz\u0105 wi\u0119cej punkt\u00f3w. Echo po "zak\u0142adach" z Zaginionych Miast<\/p><\/div>\n

Herr Salomon\u00a0<\/strong><\/p>\n

Zmiana tematu (ju\u017c nie szukamy miast, szukamy kamieni), powi\u0119kszenie planszy, dodanie ozdobnik\u00f3w nie wystarczy\u0142o, aby z niczego zrobi\u0107 co\u015b. Z pustego nawet Knizia nie naleje. Keltis nie jest jednak tak do ostatniej warstwy tektury z\u0142y. Irlandzki klimacik, specyficzna kolorystyka i regu\u0142y nie wymagaj\u0105ce od graj\u0105cych \u017cadnego, ale to \u017cadnego wysi\u0142ku, potrafi\u0142y uj\u0105\u0107 kilka os\u00f3b nawet z mojego najbli\u017cszego otoczenia. Musia\u0142am wi\u0119c, przynajmniej przez jaki\u015b czas, w Keltisa gra\u0107. Zdarzy\u0142y mi si\u0119 w plansz\u00f3wkowym \u017cyciorysie do\u015bwiadczenia bardziej traumatyczne, ale cierpliwo\u015bci starczy\u0142o mi na stosunkowo kr\u00f3tko. Wsp\u00f3\u0142gracze musieli przestawi\u0107 si\u0119 na co\u015b bardziej z\u0142o\u017conego, czyli… cokolwiek, bo ze \u015bwiec\u0105 szuka\u0107 prostszej gry. Keltis\u00a0 jest prostszy nawet od pierwowzoru. Zniwelowano element liczenia i ryzykownego obstawiania. Czyli jedyn\u0105 rzecz, kt\u00f3ra by\u0142a w miar\u0119 ciekawa.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Obfito\u015b\u0107 na planszy mylnie sugeruje ciekaw\u0105 rozgrywk\u0119<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Jak zawsze u Knizii, grube \u017cetony<\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Koniczynki na start\u00a0<\/strong><\/p>\n

Jakby jednak kto\u015b by\u0142 ciekawy, o co chodzi w Grze Roku 2008, to chodzi o rzucanie kart z numerkami i przesuwanie palcem koniczynek po promieni\u015bcie rozchodz\u0105cych si\u0119 torach na zielonkawej plaszy. Ka\u017cdy tor jest innego koloru, na ka\u017cdym koniczynki graczy ruszaj\u0105 od zera i zmierzaj\u0105 w kierunku drugiego ko\u0144ca. Im dalej zajd\u0105, tym wi\u0119cej punkt\u00f3w b\u0119d\u0105 warte na koniec gry. Aby koniczynk\u0119 przesun\u0105\u0107 o pole do przodu musimy rzuci\u0107 kart\u0119 w kolorze danego toru. I, aby poudawa\u0107, \u017ce w gr\u0119 graj\u0105 gracze, a nie gra si\u0119 sama (karty losujemy), mamy zasad\u0119, \u017ce karty zagrywamy w porz\u0105dku numerycznym. Tzn, kolejne rzucane karty w ka\u017cdym kolorze wyk\u0142adamy przed siebie w kolumnie, w kt\u00f3rej ich numery musz\u0105 albo i\u015b\u0107 w g\u00f3r\u0119 albo w d\u00f3\u0142 (w Zaginionych Miastach sz\u0142y tylko w g\u00f3r\u0119. Post\u0119p!). Po drodze nasze koniczynki zbieraj\u0105 na torach bonusy, dodatkowe \u017cetony punktuj\u0105ce na koniec gry lub prawo do darmowego ruchu. No, wypisz wymaluj, powr\u00f3t do przesz\u0142o\u015bci, Grzybobranie po liftingu…<\/p>\n

\"\"<\/a>

Karciochy te\u017c nie brzydkie<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Druga cz\u0119\u015b\u0107 Keltisa (Neue Wege, Neue Ziele) wprowadzi\u0142a urozmaicone tory.<\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Zupa z kamienia<\/strong><\/p>\n

Nie wiem, co mog\u0142abym wi\u0119cej o Keltisie napisa\u0107, opr\u00f3cz tego, \u017ce to w\u0142a\u015bnie na t\u0119 gr\u0119 wymieni\u0142am Scotland Yard, co po rozpoznaniu nowego tytu\u0142u przyp\u0142aci\u0142am ma\u0142ym za\u0142amaniem nerwowym. Ale m\u0142oda by\u0142am i g\u0142upia. Teraz ju\u017c jestem tylko pi\u0119kna… Uwierzy\u0142am presti\u017cowemu tytu\u0142owi SDJ, uwierzy\u0142am Knizii. Chocia\u017c mo\u017cna te\u017c na upartego spojrze\u0107 na Keltisa jak na przeb\u0142ysk mrocznego geniuszu (w tle Knizia chichocz\u0105cy z\u0142owieszczo). To jak z anegdotyczn\u0105 zup\u0105 z kamienia, gdy robimy co\u015b niby nowego, ale ze starych sk\u0142adnik\u00f3w sprytnie wy\u0142udzonych od zaintrygowanych smakoszy. Keltis do pradawnej receptury zupy, kt\u00f3ra brzmia\u0142a “przesu\u0144 i we\u017a” doda\u0142 “kamie\u0144”, czyli uk\u0142adanie kart w wymuszonej pojedyncz\u0105 decyzj\u0105 kolejno\u015bci. I voila, na pierwszy rzut oka mo\u017ce si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce gramy w co\u015b odkrywczego. Tymczasem to tylko stara (dobra?) pomidorowa.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Ozdobniki<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

Plansza do Lost Cities: Board Game<\/p><\/div>\n

\u00a0<\/strong><\/p>\n

Meta<\/strong><\/p>\n

Recenzja kr\u00f3tka, jak kr\u00f3tka by\u0142a moja przygoda z Keltisem. Je\u015bli na swej plansz\u00f3wkowej drodze jeste\u015bcie ju\u017c troszk\u0119 dalej ni\u017c tu\u017c po Eurobiznesie i Manewrach\u00a0 Morskich (nota bene, bardzo fajnych!) to Keltisa omijajcie raczej szerokim \u0142ukiem. Chyba, \u017ce po ci\u0119\u017ckim dniu macie ochot\u0119 si\u0119 odm\u00f3\u017cdzy\u0107 i bez budzenia z b\u0142ogiego stanu zawieszenia szarych kom\u00f3rek mie\u0107 poczucie, \u017ce jednak w co\u015b zagrali\u015bcie.<\/p>\n

* Recenzj\u0119 dedykuj\u0119 Geko \ud83d\ude09\u00a0<\/strong><\/p>\n

PLUSY<\/strong><\/em>: solidne i konsekwentne kolorystycznie wykonanie (cho\u0107 nie nazwa\u0142abym go pi\u0119knym)<\/p>\n

MINUSY<\/strong><\/em>: odgrzano prost\u0105 gr\u0119 jeszcze bardziej j\u0105 upraszczaj\u0105c; odwo\u0142ano si\u0119 do przebrzmia\u0142ych mechanizm\u00f3w kostk\u0119 zast\u0119puj\u0105c kartami<\/p>\n

\"\"<\/a>Keltis, autor: Reiner Knizia, r<\/em>ok wydania: 2008<\/em><\/p>\n

Wydawca w Polsce: Galakta<\/em><\/p>\n

2 – 4 graczy, <\/em>30 minut, <\/em><\/p>\n

c<\/em>ena: od 85 PLN\u00a0<\/em><\/p>\n

yosz (2\/5)<\/strong> – S\u0142aba wersja Zagnionych Miast na wi\u0119cej os\u00f3b. Brakowa\u0142o mi przede wszystkim emocji z dwuosob\u00f3wki Kosmosu, a przedziwny temat \u00a0Keltisa raczej odstrasza ni\u017c zach\u0119ca.. nie \u017ceby Zaginione Miasta mia\u0142y bardzo mocny klimat, ale same grafiki sta\u0142y w tej grze na o wiele wy\u017cszym poziomie<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

“… and Spiel des Jahres goes to… Reiner Knizia’s Keltis!” rozleg\u0142o si\u0119 na czerwonym dywaniku w roku 2008 i od razu wzbudzi\u0142o niema\u0142e kontrowersje. M\u00f3wiono, \u017ce tak naprawd\u0119 nagrod\u0119 przyznano nie grze, a jej autorowi, kt\u00f3rego wypada\u0142o po tak d\u0142ugim i owocnym \u017cyciu zawodowym wreszcie nagrodzi\u0107. Pech tylko chcia\u0142, \u017ce postanowiono to zrobi\u0107 akurat w …<\/p>\n","protected":false},"author":149,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"cybocfi_hide_featured_image":"","footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"post_folder":[],"class_list":["post-31006","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31006","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/users\/149"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=31006"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/31006\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=31006"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=31006"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=31006"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/post_folder?post=31006"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}