{"id":35058,"date":"2012-11-02T11:39:46","date_gmt":"2012-11-02T10:39:46","guid":{"rendered":"http:\/\/www.gamesfanatic.pl\/?p=35058"},"modified":"2017-12-22T09:13:02","modified_gmt":"2017-12-22T08:13:02","slug":"the-boss-ze-starej-polki-cz-21","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/2012\/11\/02\/the-boss-ze-starej-polki-cz-21\/","title":{"rendered":"The Boss – Ze starej p\u00f3\u0142ki cz.21"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>The Boss jest gr\u0105, kt\u00f3r\u0105 ostatnimi czasy ogrywam najcz\u0119\u015bciej. Jest to karcianka z 2010 roku, autorstwa Alaina Olliera, maj\u0105cego na swym koncie tylko kilka tytu\u0142\u00f3w i to raczej w klimatach sportowych. The Boss jest dla odmiany utrzymany w nielubianych przeze mnie klimatach gangsterskich, za to z lubianym elementem area control oraz spleciony w jeden \u0142a\u0144cuszek mechanizmem dedukcji, kt\u00f3ry z kolei jest mi oboj\u0119tny.<\/p>\n

Maj\u0105c te trzy sk\u0142adowe na uwadze pewnie bym do gry nie siad\u0142a, gdyby nie by\u0142a dost\u0119pna na BGA<\/a>, mojej ulubionej platformie, kt\u00f3ra rekompensuje mi brak wsp\u00f3\u0142graczy w \u015bwiecie rzeczywistym. Jako, \u017ce mo\u017cna na niej popr\u00f3bowa\u0107 wiele nieznanych gier bez mozolnego set-upu i przede wszystkim bez konieczno\u015bci kupowania pude\u0142ka, zagra\u0142am tak\u017ce i w Bossa i \u2026 wpad\u0142am po uszy.<\/p>\n

Materia\u0142y operacyjne<\/strong><\/p>\n

Szefunio to prosta gra, z\u0142o\u017cona z kilku ma\u0142o oryginalnych cz\u0119\u015bci, okraszona nieskomplikowanymi, ale bardzo fajnymi grafikami. A\u017c dziw, \u017ce nikt na to po\u0142\u0105czenie wcze\u015bniej nie wpad\u0142! Mamy bowiem z jednej strony zgadywank\u0119, jaka karta zosta\u0142a ukryta, a z drugiej walk\u0119 na przewagi o t\u0119 w\u0142a\u015bnie kart\u0119. Czyli dedukcja ograniczona do minimum w my\u015bl zasady \u201eJe\u015bli co\u015b jest tutaj, to nie ma tego gdzie indziej\u201d (zasad\u0119 t\u0119 wspomnia\u0142am ju\u017c przy okazji recenzji Timbuktu) oraz area control z rodzaju \u201eKto ma wi\u0119cej ten wygrywa\u201d. Nic odkrywczego, a w\u0142a\u015bciwie dok\u0142adnie odwrotnie \u2013 same odgrzewane banialuki. Tylko dlaczego ta gra tak wci\u0105ga?<\/p>\n

\"\"<\/a>

Materia\u0142y operacyjne: dobra pochodz\u0105ce z kradzie\u017cy, zabezpieczone w policyjnym depozycie<\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Mo\u017ce dlatego, \u017ce owe dwie mechaniczne oczywisto\u015bci zespolone razem ka\u017c\u0105 nam sporo kombinowa\u0107. Graj\u0105c w Bossa w kilka os\u00f3b id\u0119 spokojnie robi\u0107 obiad\u2026 Sygna\u0142 dzwoneczka po d\u0142u\u017cszej chwili przywo\u0142uje mnie do ekranu, posy\u0142am gangster\u00f3w na \u017cer, rzucam kart\u0119 i wracam do przys\u0142owiowych gar\u00f3w. Tak, the Boss to jedna z tych gier, w czasie kt\u00f3rych w nie-swoich-turach mo\u017cna swobodnie porobi\u0107 co\u015b innego, bo sytuacja i tak si\u0119 na tyle zmieni, \u017ce wcze\u015bniejsze pomy\u015blunki trzeba b\u0119dzie przenicowa\u0107. Oczywi\u015bcie, im mniej graczy tym szybciej czas biegnie i wystawnej uczty w trakcie trwania partyjki nie damy rady przyrz\u0105dzi\u0107. Niemniej jednak, wpatrywanie si\u0119 w st\u00f3\u0142, podczas gdy kto\u015b inny my\u015bli nie nale\u017cy do zbyt emocjonuj\u0105cych, chyba, \u017ce gramy we dw\u00f3jk\u0119. Wtedy nawet podczas ruchu przeciwnika warto obmy\u015bli\u0107 plan. Bo gra dwuosobowa to ju\u017c czysty pojedynek. Ale powy\u017csze nie jest\u00a0 bynajmniej zarzutem. Na czas namys\u0142u nale\u017cy po prostu wzi\u0105\u0107 poprawk\u0119, gdy\u017c taka ju\u017c specyfika tej gry.<\/p>\n

 <\/p>\n

\"\"<\/a>

Okazanie: szpaler gangster\u00f3w, pod nimi ukryte karty, o kt\u00f3re walcz\u0105 gracze, a jeszcze ni\u017cej zagrywane przez nich odkryte karty<\/p><\/div>\n

\"\"<\/a>

W Bostonie szanse fifty\/fifty na przyzwoity \u0142up. W Detroit wi\u0119ksze, ale mo\u017cna \u0142ykn\u0105\u0107 o\u0142\u00f3w. W New York ju\u017c wiadomo, \u017ce nie ma si\u0119 o co bi\u0107.<\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Okazanie\u00a0<\/strong><\/p>\n

Na pocz\u0105tku rozk\u0142adamy na stole karty kilku miast (liczba zale\u017cna od wielko\u015bci graj\u0105cej grupy). Kart\u0119 zdobi facjata szefa (ewentualnie szefowej) miejscowej mafii oraz informacja o tym, czego w mie\u015bcie mo\u017cemy si\u0119 spodziewa\u0107. Owe spodziewanki s\u0105 kilku rodzaj\u00f3w i \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 w poszczeg\u00f3lnych miastach na r\u00f3\u017cnorakie sposoby. Najcenniejszym dobrem jest worek kasy, kt\u00f3ry r\u00f3wnocze\u015bnie znamionuje punkty zwyci\u0119stwa. Worek mo\u017ce zawiera\u0107\u00a0 od 0 do 4 milion\u00f3w zielonych (odpowiednio 0 -4 punkty). Inne niespodzianki nale\u017c\u0105 do gatunku tych mniej mi\u0142ych i raczej chcemy ich unika\u0107, pocz\u0105wszy od wygnania z miasta, przez szpital, wi\u0119zienie, a\u017c po kulk\u0119 w gangsterski kapelusz. Ka\u017cda taka miejska oferta (czy to kasa, czy inna przygoda) jest wyszczeg\u00f3lniona na jednej karcie. I tak, na przyk\u0142ad, w Kansas City mo\u017cemy si\u0119 spodziewa\u0107\u00a0 po jednej karcie z workami kasy o warto\u015bciach 2 i 3 oraz karty z pistoletem oznaczaj\u0105cej pogrzeb jednego ch\u0142opaka z ferajny.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Wanted dead or alive… ale lepiej “alive”.<\/p><\/div>\n

Rekiny i p\u0142otki\u00a0<\/strong><\/p>\n

Na pocz\u0105tku ka\u017cdego rozdania obok \/ pod \/ nad (jak kto woli) karty Bossa ka\u017cdego miasta k\u0142adziemy losow\u0105 zakryt\u0105 kart\u0119 z \u201eofert\u0105\u201d. \u00a0Pozosta\u0142e karty z wszystkich miast tasujemy i rozdajemy po 5 graczom. Liczba miast jest tak dobrana, \u017ce bez wzgl\u0119du na liczb\u0119 graczy zawsze dysponujemy 5 kartami. Je\u015bli, dajmy na to, trafi mi si\u0119 \u201epistolet\u201d z Kansas City to ju\u017c wiem, \u017ce zakryta karta, o kt\u00f3r\u0105 zaraz zaczniemy walczy\u0107 kryje jaki\u015b worek kasy i mog\u0119 bezpiecznie w to miasto inwestowa\u0107 czynnik ludzki. Czynnik ludzki to na pocz\u0105tku 6 zawodowych gangster\u00f3w i 3 typk\u00f3w spod budki z piwem. Czyli 6 du\u017cych kostek i 3 ma\u0142e. W swoim ruchu gracz mo\u017ce wys\u0142a\u0107 do jednego miasta (czyli na kart\u0119 szefunia) dowoln\u0105 liczb\u0119 gangster\u00f3w, pod warunkiem, \u017ce jest ich w sumie wi\u0119cej ni\u017c ewentualnie obecnych ju\u017c w mie\u015bcinie ch\u0142optasi\u00f3w innych graczy. Natomiast to, co gracz musi zrobi\u0107, to odkry\u0107 jedn\u0105 ze swoich kart i po\u0142o\u017cy\u0107 obok w\u0142a\u015bciwego jej miasta. Tym samym, gracze stopniowo ujawniaj\u0105 coraz wi\u0119cej informacji o tym, czego na pewno nie kryj\u0105 zakryte karty.<\/p>\n

Podejrzliwo\u015b\u0107, blef i nieufno\u015b\u0107, czyli samo mi\u0119so gangsterskiej profesji\u00a0<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/a>

W Nowym Jorku ryzykujemy najmniej (szef ma najwyra\u017aniej pistolet na wod\u0119…)<\/p><\/div>\n

Jest w the Bossie zatem obecna losowo\u015b\u0107, ale objawia si\u0119 ona tylko w rozdaniu kart i jako\u015b specjalnie nie determinuje naszych szans, ani tym bardziej wygranej. W trakcie gry nast\u0119puje kilka rozda\u0144 i specjalnej wagi do rozk\u0142adu kart osobi\u015bcie nie przywi\u0105zuj\u0119, cho\u0107 zdarzy\u0142a mi si\u0119 partia, gdzie jeden ze wsp\u00f3\u0142graczy narzeka\u0142, \u017ce przez ca\u0142\u0105 gr\u0119 mia\u0142 same \u201enieoczywiste\u201d karty, czyli niczego nie wiedzia\u0142 \u201ena pewno\u201d. No ale w miar\u0119 up\u0142ywu tur i kart z r\u0105k graczy wszyscy wiemy coraz wi\u0119cej i w ostatnich rundach rozdania jest niemo\u017cliwo\u015bci\u0105, aby niczego nie wiedzie\u0107. Pomroczno\u015b\u0107 jasna?<\/p>\n

A sk\u0105d kombinowanie? Z kilku prostych zasad. Po pierwsze, zawsze mo\u017cemy wysy\u0142a\u0107 ludzi do jednego miasta na raz. Maj\u0105c 5 rund trzeba roz\u0142o\u017cy\u0107 si\u0142y i wyczeka\u0107 dobrego momentu. Po drugie, zawsze trzeba inwestowa\u0107 wi\u0119cej ni\u017c gracz ju\u017c w mie\u015bcie najliczniej obecny. W zwi\u0105zku z tym, zaczynamy liczy\u0107, jaka przewaga da nam pewn\u0105 wygran\u0105 lub odstraszy przeciwnik\u00f3w przy r\u00f3wnoczesnej ch\u0119ci inwestowania jeszcze w inne miasta.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Na pierwszym planie zdziwiony szef Memphis, w tle walka w Cincinnati.<\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Po trzecie, gracze ujawniaj\u0105 najwa\u017cniejsze informacje na sam koniec i mo\u017cna zwyczajnie nie zd\u0105\u017cy\u0107 pos\u0142a\u0107 wystarczaj\u0105co du\u017co gangster\u00f3w. Wi\u0119c mo\u017ce ryzykowa\u0107? Obstawia\u0107 w ciemno? Prosz\u0119 bardzo, to po czwarte. Po pi\u0105te, ma\u0142e kostki po u\u017cyciu tracimy, du\u017ce zawsze wracaj\u0105. Dobrze jest nie wyzbywa\u0107 si\u0119 tych pierwszych\u00a0 za szybko. Po sz\u00f3ste, mo\u017cna blefowa\u0107, podpuszcza\u0107, obstawia\u0107 miasta gro\u017c\u0105ce szpitalem, wi\u0119zieniem (gangsterzy s\u0105 wy\u0142\u0105czeni z cz\u0119\u015bci przysz\u0142ych rozda\u0144) albo cmentarzem, aby os\u0142abi\u0107 si\u0142y oponent\u00f3w. Po si\u00f3dme, Chicago\u2026<\/strong><\/p>\n

Boss \u0142ypi\u0105cy na nas dostojnie z pude\u0142ka to szef Chicago, najwa\u017cniejszy, im\u0107 Alpaco, inspektuj\u0105cy co rund\u0119 kilka miast i co rund\u0119 wi\u0119cej. Bossa interesuj\u0105 tylko ostatnie zagrane karty w tych miastach, z kt\u00f3rych gracz, kt\u00f3ry zwyci\u0119\u017cy w mecce Polonii zbiera po\u0142ow\u0119 profitu (druga po\u0142ow\u0119 zabiera sam Alpaco). Chicago jest zatem bardzo cennym punktem na gangsterskiej mapie, szczeg\u00f3lnie w p\u00f3\u017aniejszych rozdaniach, gdy coraz wi\u0119cej miast Alpaco odwiedza. A je\u015bli chcemy rzuci\u0107 si\u0119 na kas\u0119 z Chicago to musimy te\u017c zadba\u0107, aby ostatnie karty w wizytowanych miastach by\u0142y cenne. I znowu namys\u0142, co po czym, kiedy i jak.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Po ka\u017cdej rundzie odnotowujemy zdobyt\u0105 kas\u0119, cho\u0107 czerwonemu si\u0119 nie spieszy. Czarny ganster przesiedzi kolejn\u0105 rund\u0119 w szpitalu, niebieski natomiast jeszcze 2 rundy posiedzi w przemilnej celi razem z Wielkim Joe…<\/p><\/div>\n

 <\/p>\n

Szefie, i jak?<\/strong><\/p>\n

The Boss jest naprawd\u0119 przyjemn\u0105 gr\u0105, je\u015bli kto\u015b lubi kombinowa\u0107 i nie przera\u017ca go oczekiwanie na sw\u00f3j ruch. Niby lekka, niby komiksowa, a jednak uda\u0142o si\u0119 autorowi osi\u0105gn\u0105\u0107 efekt g\u0142\u0119bokiego namys\u0142u. Ale przekonamy si\u0119\u00a0 o tym dopiero, gdy kto\u015b nam wy\u0142o\u017cy zasady. Instrukcja jest bowiem napisana fatalnie i z samej lektury mo\u017cemy si\u0119 nie domy\u015bli\u0107 w og\u00f3le, o co chodzi. Na BGG spotka\u0142am pytania podobne do moich, gdy pierwszy raz zetkn\u0119\u0142am si\u0119 z tekstem zwanym szumnie \u201ethe rules\u201d, wi\u0119c pocieszy\u0142am si\u0119, \u017ce jednak nie jestem t\u0119pa. Nie wiem, kto by\u0142 odpowiedzialny za powstanie instrukcji w takim kszta\u0142cie, ale nale\u017cy mu si\u0119 medal. No bo \u017ceby w grze karcianej nie wyt\u0142umaczy\u0107, po co w\u0142a\u015bciwie zagrywa si\u0119 karty \u2013 to trzeba mie\u0107 mistrza \ud83d\ude42<\/p>\n

PLUSY<\/strong><\/em>: prosta, ale daj\u0105ca sporo satysfakcji, okazji do kombinowania, ryzyka i blefu<\/p>\n

MINUSY<\/strong><\/em>: przestoje i instrukcja, ju\u017c na przyk\u0142adzie kt\u00f3rej autorzy chcieli pokaza\u0107, co to znaczy domy\u015bla\u0107 si\u0119 pewnych informacji<\/p>\n

 <\/p>\n

\"\"<\/a>The Boss, autor: Alain Ollier<\/em><\/p>\n

rok wydania: 2010<\/em><\/p>\n

graczy: 2-4 (z rozszerzeniem do 6)<\/em><\/p>\n

czas: 40 minut\u00a0<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

The Boss jest gr\u0105, kt\u00f3r\u0105 ostatnimi czasy ogrywam najcz\u0119\u015bciej. Jest to karcianka z 2010 roku, autorstwa Alaina Olliera, maj\u0105cego na swym koncie tylko kilka tytu\u0142\u00f3w i to raczej w klimatach sportowych. The Boss jest dla odmiany utrzymany w nielubianych przeze mnie klimatach gangsterskich, za to z lubianym elementem area control oraz spleciony w jeden \u0142a\u0144cuszek …<\/p>\n","protected":false},"author":149,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"cybocfi_hide_featured_image":"","footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"post_folder":[],"class_list":["post-35058","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35058","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/users\/149"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=35058"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/35058\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=35058"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=35058"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=35058"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/post_folder?post=35058"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}