{"id":55037,"date":"2015-06-18T10:00:43","date_gmt":"2015-06-18T08:00:43","guid":{"rendered":"http:\/\/www.gamesfanatic.pl\/?p=55037"},"modified":"2022-10-03T19:09:25","modified_gmt":"2022-10-03T17:09:25","slug":"the-possession-gra-schizofreniczna","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/2015\/06\/18\/the-possession-gra-schizofreniczna\/","title":{"rendered":"The Possession – gra schizofreniczna"},"content":{"rendered":"

\"Possession\"<\/a>Nie ma to, jak hiszpa\u0144skie filmy grozy. Celowo nie u\u017cywam s\u0142owa \u201ehorror\u201d, bo ten termin zmasakrowany zosta\u0142 pi\u0142\u0105 r\u0119czn\u0105 i mechaniczn\u0105 przez Amerykan\u00f3w. Hiszpa\u0144scy producenci potrafi\u0105 wytworzy\u0107 prawdziw\u0105 groz\u0119, tak\u0105 w starym, dobrym, dziewi\u0119tnastowiecznym stylu. Znakomity REC<\/a>, inne, lecz te\u017c \u015bwietne: Labirynt Fauna<\/a>, potem Sierociniec<\/a> i wreszcie Mama<\/a>. Z ciekawo\u015bci\u0105 podchodzi\u0142em zatem do \u201eThe Possession\u201d – planszowego survival horroru wydanego przez hiszpa\u0144skie wydawnictwo Gen X Games (znane m.in. z udanego 2 de Mayo). No, bo skoro filmowcy hiszpa\u0144scy tworz\u0105 doskona\u0142e filmy grozy, to mo\u017ce i hiszpa\u0144scy autorzy plansz\u00f3wek osi\u0105gn\u0119li podobny poziom w przypadku Possession, co nie?<\/p>\n

Ano nie.<\/p>\n

<\/p>\n

Czyli ju\u017c wiecie, o czym przeczytacie w tej recenzji – ano b\u0119d\u0119 krytykowa\u0142.<\/p>\n

Na pocz\u0105tku jest nie\u017ale. Z ok\u0142adki u\u015bmiecha si\u0119 do nas uroczo okrwawiona dziewoja z rze\u017anickim no\u017cem w d\u0142oni, w tle ukryta w g\u0142\u0119bokim lesie drewniana chata. Oj b\u0119dzie si\u0119 dzia\u0142o! W pude\u0142ku te\u017c ca\u0142kiem bogato. S\u0105 nie\u017ale ilustrowane karty, s\u0105 grube kafle pomieszcze\u0144, s\u0105 wreszcie puzzlopodobne postacie, przygotowane do rozcz\u0142onkowywania. Nasi bohaterowie mog\u0105 bowiem w trakcie rozgrywki straci\u0107 ko\u0144czyny, kt\u00f3re to amputanty b\u0119d\u0105 potem swobodnie biega\u0107\/pe\u0142za\u0107\/skaka\u0107 (?!!!) po domu i samodzielnie gry\u017a\u0107, drapa\u0107 i kopa\u0107 pozosta\u0142ych.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Elementy gry<\/p><\/div>\n

Potem, niestety, zaczyna si\u0119 schizofreniczne rozdwojenie ja\u017ani. Mechanika gry rozrywana jest bowiem mi\u0119dzy elementami eurowymi (zarz\u0105dzanie akcjami) i ameritrashowymi (walka, przeszukiwanie, rzuty ko\u015b\u0107mi).<\/p>\n

Zacznijmy jednak od samego pocz\u0105tku. Jak si\u0119 s\u0142usznie domy\u015blacie, grupa nastolatk\u00f3w postanowi\u0142a urz\u0105dzi\u0107 sobie party w starym domu w lesie. Jeden z nich znalaz\u0142 w piwnicznych szparga\u0142ach THE BOOK OF DEAD (uhuhu!), no i zacz\u0119\u0142y si\u0119 problemy. Pradawne z\u0142o co chwila wnika w dusz\u0119 to jednego, to drugiego bohatera, by ich rekami ukatrupi\u0107 pozosta\u0142ych. Wyj\u015bcia z domu pilnuj\u0105 okoliczne drzewa. Zreszt\u0105 interesuje je nie tylko wyj\u015bcie, ale i wej\u015bcie, bo coraz \u015bmielej podchodz\u0105 pod dom i bohater, kt\u00f3ry zbli\u017cy si\u0119 do okna, zostanie od czasu do czasu chla\u015bni\u0119ty ga\u0142\u0119zi\u0105. Rozwi\u0105zanie tej sytuacji jest tylko jedno: trzeba odszuka\u0107 rozrzucone karty ksi\u0105\u017cki (wtasowujemy je do talii przedmiot\u00f3w, wi\u0119c odnalezienie kartek wymaga ci\u0105g\u0142ego przeszukiwania pomieszcze\u0144), a nast\u0119pnie spali\u0107 je na o\u0142tarzu w piwnicy (rzut kostk\u0105, sukces prawdopodobny tym bardziej, im wi\u0119cej stron odnale\u017ali\u015bmy).<\/p>\n

Poruszanie si\u0119 po domu uskuteczniamy za pomoc\u0105 akcji, kt\u00f3rych liczba co tur\u0119 zmienia si\u0119. Ka\u017cdy z graczy wybiera w tajemnicy \u017cetonik z liczb\u0105 od 2 do 6 (liczba akcji do wykonania), najaktywniejszy w danej turze gracz przyci\u0105ga do siebie dodatkowe Z\u0141O (uhuhu!) w postaci negatywnego wydarzenia. Ponadto ka\u017cdy z graczy dysponuje pul\u0105 kosteczek do oznaczania pomieszcze\u0144, z kt\u00f3rych ju\u017c skorzysta\u0142 (mo\u017cliwe jest to tylko jednokrotnie, do momentu odpoczynku, kiedy ca\u0142a pula wraca do w\u0142a\u015bciciela). To elementy eurowe, rzecz jasna. Ameritraszowy z ducha jest natomiast spos\u00f3b rozwi\u0105zania walki mi\u0119dzy graczami (rzuty ko\u015b\u0107mi na atak i obron\u0119, wspomagane kartami mniej lub bardziej \u015bmierciono\u015bnych gad\u017cet\u00f3w), a tak\u017ce ca\u0142y szereg rzut\u00f3w ko\u015b\u0107mi w innych sytuacjach, np. rzut na wspomniane chla\u015bni\u0119cie ga\u0142\u0119zi\u0105, rzuty na op\u0119tanie czy test skutecznego wywa\u017cenia drzwi (pomi\u0119dzy pomieszczeniami znajduj\u0105 si\u0119 drzwi, kt\u00f3re mo\u017cna blokowa\u0107\/wywa\u017ca\u0107).<\/p>\n

Spalenie ksi\u0105\u017cki, to cel postaci zdrowych na umy\u015ble, natomiast te op\u0119tane wygrywaj\u0105 gr\u0119 zabijaj\u0105c swoich zdrowych przyjaci\u00f3\u0142 w\u0142asnor\u0119cznie, lub z wykorzystaniem wspomnianych odci\u0119tych ko\u0144czyn. O popadni\u0119ciu w ob\u0142\u0119d decyduj\u0105 – jak ju\u017c pisa\u0142em – rzuty kostk\u0105, przy czym im mniej zdrowia pozosta\u0142o danej postaci, tym wi\u0119ksza szansa, \u017ce zostanie ona op\u0119tana, i tym mniejsza, \u017ce z tego op\u0119tania si\u0119 p\u00f3\u017aniej wykaraska. Rzuty takie powtarzane s\u0105 w ka\u017cdej turze. Jak sami widzicie, z jednego do drugiego obozu przechodzimy wzgl\u0119dnie \u0142atwo z tury na tur\u0119, przez co – schizofrenicznie – zmuszeni jeste\u015bmy co chwila do realizacji zupe\u0142nie odmiennego celu.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Bardzo lubi\u0119 gry, kt\u00f3re osadzaj\u0105 graczy w konkretnej psychologicznej sytuacji i potrafi\u0105 stworzy\u0107 realistyczne odczucie tej sytuacji. Je\u015bli mam ucieka\u0107, chc\u0119 czu\u0107 na plecach oddech pogoni i chc\u0119, \u017ceby z nerw\u00f3w poci\u0142y mi si\u0119 d\u0142onie. Je\u015bli mamy w dru\u017cynie zdrajc\u0119, chc\u0119 m\u00f3c kroi\u0107 powietrze g\u0119ste od podejrze\u0144. S\u0105 gry, kt\u00f3re osi\u0105gaj\u0105 podobny klimat poprzez u\u0142atwienie graczom wczuwania si\u0119 w fabu\u0142\u0119 gry (charakterystyczne w ameritrash’ach), s\u0105 takie \u2013 cenione przeze mnie najwy\u017cej \u2013 kt\u00f3re osi\u0105gaj\u0105 to poprzez doskona\u0142\u0105 mechanik\u0119 (vide A Study in Emerald Wallace’a czy Letters from Whitechapel). Possession stara si\u0119 po\u0142\u0105czy\u0107 oba te sposoby w jednym ma\u0142ym pude\u0142ku, staje okrakiem na rozdro\u017cu i… po prostu rozrywa si\u0119 na p\u00f3\u0142.<\/p>\n

\"IMG_2125\"<\/a><\/p>\n

Possession nie jest ani gr\u0105 opart\u0105 na mechanice optymalizacji wykonania dost\u0119pnych akcji, bo znaczenie tego – do\u015b\u0107 ciekawego elementu – zostaje zmarginalizowane wszechobecn\u0105 turlank\u0105, ani nie jest te\u017c radosn\u0105 turlank\u0105, bo jednak trzeba mocno zastanawia\u0107 si\u0119 nad doborem akcji i wykorzystaniem pomieszcze\u0144. Kolejny interesuj\u0105cy element, czyli rozcz\u0142onkowywanie postaci, r\u00f3wnie\u017c ginie we wszechobecnym chaosie. To potencjalnie naprawd\u0119 zabawne, takie bieganie po domu pe\u0142nym odci\u0119tych ko\u0144czyn, kt\u00f3re mog\u0105 nas gry\u017a\u0107\/kopa\u0107\/szczypa\u0107. Problem w tym, \u017ce owe \u017cetony ko\u0144czyn s\u0105 zbyt drobne, wtapiaj\u0105 si\u0119 w drewniane t\u0142o kafli pomieszcze\u0144 (podobnie jak drzwi – te s\u0105 zupe\u0142nie niewidoczne), a ponadto w trakcie gry le\u017cy ich po prostu zbyt wiele i za cz\u0119sto musimy rozpatrywa\u0107 ich poruszanie si\u0119 czy ataki. W efekcie irytujemy si\u0119, zamiast bawi\u0107.
\nKolejnym potencjalnie ciekawym pomys\u0142em jest zmiana naszej osobowo\u015bci, bo co tur\u0119 gra\u0107 mo\u017cna teoretycznie do innej bramki. Mog\u0142oby to da\u0107 interesuj\u0105ce rozdwojenie ja\u017ani u graczy, pole do nieufno\u015bci i wzajemnych intryg. Nie daje. Raz, \u017ce mechanika nie pozwala nam skupi\u0107 si\u0119 na planowaniu rozgrywki i prze\u017cywaniu zmian naszej postaci, bo ci\u0105gle musimy rzuca\u0107 kostk\u0105 i omija\u0107 le\u017c\u0105ce ko\u0144czyny! Ponadto w praniu okazuje si\u0119, \u017ce takie zmiany oboz\u00f3w wnosz\u0105 sporo chaosu i trudno uto\u017csamia\u0107 si\u0119 z konkretnym zadaniem do wykonania (nie m\u00f3wi\u0105c o planowaniu). Gdyby postacie pozostawa\u0142y op\u0119tane ju\u017c do ko\u0144ca gry (vide Betrayal at House on the Hill), by\u0142oby to znacznie bardziej czytelne, a by\u0107 mo\u017ce kreowa\u0142oby tak\u017ce wi\u0119ksz\u0105 dramaturgi\u0119. Tw\u00f3rca Possesion (Oscar Arevallo, znany np. z gry Stalag 17) postanowi\u0142 jednak ulepszy\u0107 ten model i … nie uda\u0142o si\u0119. Zupe\u0142nie si\u0119 nie uda\u0142o.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Hm. Chyba co\u015b pomiesza\u0142em<\/p><\/div>\n

Nie przekonuje mnie r\u00f3wnie\u017c konstrukcja warunk\u00f3w zwyci\u0119stwa. Raz, \u017ce bohaterowie (ci zdrowi) nie wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105, lecz rywalizuj\u0105. Nie stanowi\u0105 dru\u017cyny, nie jest to gra semi-kooperacyjna, tylko wy\u015bcig w “Kto pierwszy spali przekl\u0119t\u0105 ksi\u0119g\u0119”. Dwa: w tym kontek\u015bcie zwyczajne, losowe szukanie kart ksi\u0105\u017cki w talii przedmiot\u00f3w oraz wprowadzenie bonusu do testu spalenia, zale\u017cnego od posiadania pewnej liczby kartek w kolejno\u015bci, jest ju\u017c zupe\u0142nie chybionym pomys\u0142em, albowiem na to, co dobieramy z talii nie mamy \u017cadnego wp\u0142ywu. Aha – trzeba wspomnie\u0107, \u017ce pr\u00f3b\u0119 spalenia mo\u017cna podj\u0105\u0107 ju\u017c posiadaj\u0105c jedn\u0105 stron\u0119. Czyli przy fartownym rzucie, gra mo\u017ce sko\u0144czy\u0107 si\u0119, zanim na dobre do niej zasiedli\u015bmy (hm, to akurat by\u0142by w sumie plus….). Rozgrywka wygl\u0105da wi\u0119c w ten spos\u00f3b, \u017ce postacie biegaj\u0105 sobie indywidualnie po domu, klucz\u0105c mi\u0119dzy ko\u0144czynami, a w ka\u017cdej kolejnej turze zdrowy mo\u017ce zosta\u0107 op\u0119tany i na odwr\u00f3t. Troch\u0119 jak gra w berka: w poprzedniej turze goni\u0142em ciebie, to teraz ty gonisz mnie! Szczerze? Ka\u017cdorazowe podej\u015bcie do gry (wykona\u0142em trzy pr\u00f3by, w r\u00f3\u017cnych odst\u0119pach czasu i z r\u00f3\u017cnymi grupami) wywo\u0142ywa\u0142o frustracj\u0119 tak u mnie, jak i u wsp\u00f3\u0142towarzyszy tej… niedoli.<\/p>\n

Reasumuj\u0105c: gdyby The Possession by\u0142o tylko weso\u0142\u0105 turlank\u0105, w kt\u00f3rej biegamy po domu pe\u0142nym odci\u0119tych ko\u0144czyn, by\u0142oby przynajmniej \u015bmiesznie. Gdyby by\u0142o bezkostkow\u0105, optymalizacyjn\u0105 gr\u0105, w kt\u00f3rej kierowane przez nas postaci zmieniaj\u0105 swoj\u0105 osobowo\u015b\u0107, a my zastanawiamy si\u0119, jak najlepiej wykorzysta\u0107 posiadane punkty akcji i wykiwa\u0107 innych graczy, by\u0142oby nawet ciekawie.<\/p>\n

Niestety, stara si\u0119 po\u0142\u0105czy\u0107 oba te pomys\u0142y. Jakie\u015b szcz\u0105tki interesuj\u0105cej idei utopi\u0142y si\u0119 jednak dokumentnie w wykonaniu.<\/p>\n

PLUSY:<\/p>\n

+ ok\u0142adka<\/p>\n

+ jako\u015b\u0107 wykonania jest w sumie zadowalaj\u0105ca<\/p>\n

MINUSY:<\/p>\n

– niestrawny miks mechaniczny<\/p>\n

– upierdliwe mikrozarz\u0105dzanie \u017cetonikami ko\u0144czyn i drzwi<\/p>\n

– “Bardzo niedobre dialogi s\u0105<\/em>. W og\u00f3le brak akcji jest. Nic si\u0119 nie dzieje<\/em><\/span>“.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nie ma to, jak hiszpa\u0144skie filmy grozy. Celowo nie u\u017cywam s\u0142owa \u201ehorror\u201d, bo ten termin zmasakrowany zosta\u0142 pi\u0142\u0105 r\u0119czn\u0105 i mechaniczn\u0105 przez Amerykan\u00f3w. Hiszpa\u0144scy producenci potrafi\u0105 wytworzy\u0107 prawdziw\u0105 groz\u0119, tak\u0105 w starym, dobrym, dziewi\u0119tnastowiecznym stylu. Znakomity REC, inne, lecz te\u017c \u015bwietne: Labirynt Fauna, potem Sierociniec i wreszcie Mama. Z ciekawo\u015bci\u0105 podchodzi\u0142em zatem do \u201eThe Possession\u201d …<\/p>\n","protected":false},"author":24,"featured_media":55038,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"cybocfi_hide_featured_image":"","footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"post_folder":[],"class_list":["post-55037","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/55037","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/users\/24"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=55037"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/55037\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/media\/55038"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=55037"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=55037"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=55037"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/post_folder?post=55037"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}