Robaki s\u0105 paskudne i obrzydliwe. Owady siadaj\u0105 na tobie, w\u0142a\u017c\u0105 ci pod ubranie, biegaj\u0105 szybko po \u015bcianach i roznosz\u0105 zarazki. Kryj\u0105 si\u0119 po k\u0105tach i szczelinach, wyskakuj\u0105, kiedy najmniej si\u0119 ich spodziewasz. Muchy brz\u0119cz\u0105 bezustannie i nami\u0119tnie, kiedy w\u0142a\u015bnie potrzebujesz si\u0119 skupi\u0107. Co wi\u0119cej, te bezczelne stworzenia mog\u0105 nawet spr\u00f3bowa\u0107 bezpo\u015bredniego ataku, czy to na twoje po\u017cywienie, czy, o zgrozo, na ciebie samego, stosuj\u0105c straszliwe \u017c\u0105d\u0142a i nie mniej przera\u017caj\u0105ce jady. Owady s\u0105 z\u0142e.<\/p>\n
Taki entomofob to ma ci\u0119\u017ckie \u017cycie. Wydawa\u0142oby si\u0119, \u017ce daleko posuni\u0119tym masochizmem jest cho\u0107by zbli\u017canie si\u0119 do gry, kt\u00f3rej motywem wiod\u0105cym s\u0105 wspomniane w\u0142a\u015bnie, budz\u0105ce abominacj\u0119, stwory. Tym niemniej na problem zawsze nale\u017cy spojrze\u0107 z drugiej strony – istot\u0105 gry jest wszak\u017ce pozbywanie si\u0119 wspomnianych istot, a konkretnie wciskanie ich innym, a wi\u0119c c\u00f3\u017c za motywacja!<\/p>\n
Gra Blefuj (albo Blefuj!) pojawi\u0142a si\u0119 na naszym rynku nak\u0142adem wydawnictwa REBEL.pl, a wcze\u015bniej ju\u017c znana by\u0142a na zachodzie jako Kakerlaken Poker (poker karaluch\u00f3w) albo Bug Bluff. Oryginalny projekt powsta\u0142 w roku 2004, stworzony zosta\u0142 przez Jacquesa Zeimeta, a wydany przez Drei Magier Spiele.<\/p>\n
Polski tytu\u0142 to bardzo udana gra s\u0142\u00f3w, stanowi\u0105cych zar\u00f3wno d\u017awi\u0119kona\u015bladowcze odg\u0142osy wydawane przez nadmienionego entomofoba na widok wspomnianych robali, jak te\u017c i czasownika w formie rozkazuj\u0105cej, nakazuj\u0105cego graczowi blefowa\u0107. To bowiem jest istota samej gry – ci\u0105g\u0142y blef i odgadywanie blef\u00f3w przeciwnik\u00f3w. Ale po kolei…<\/p>\n
Pude\u0142ko do gry jest niedu\u017ce, niewiele ponad 10×10 centymetr\u00f3w. Wykonane jest raczej solidnie, niezbyt \u0142atwe do zniszczenia (aczkolwiek do\u015b\u0107 lu\u017ano dopasowana przykrywka ma tendencje do spadania, wi\u0119c w przypadku transportu warto pomy\u015ble\u0107 o jakim\u015b dodatkowym zabezpieczeniu). Rysunek na nim, w ciep\u0142ych, pomara\u0144czowych kolorach, przedstawia (tytu\u0142owego w wersji oryginalnej) karalucha graj\u0105cego w karty. Od pierwszego rzutu oka widzimy, \u017ce b\u0119dziemy mieli do czynienia z gr\u0105 ma\u0142o powa\u017cn\u0105, a wr\u0119cz operuj\u0105c\u0105 specyficznym rodzajem poczucia humoru.<\/p>\n
Wewn\u0105trz pude\u0142ka znajdziemy, poza malutk\u0105 i bardzo skromn\u0105 instrukcj\u0105, jedynie zestaw 64 kart rozmiarem podobnych do u\u017cywanych w standardowych karciankach (acz nieco w\u0119\u017cszych). Karty owe przedstawiaj\u0105 bohater\u00f3w rozgrywki, czyli wszelakiego autoramentu mniej lub bardziej paskudne istoty. Mamy tu oczywi\u015bcie karalucha, pluskw\u0119, paj\u0105ka, much\u0119, skorpiona, szczura, ropuch\u0119 oraz nietoperza. Wprawdzie ka\u017cda z tych istot wyst\u0119puje w o\u015bmiu egzemplarzach, ale nale\u017cy zauwa\u017cy\u0107, \u017ce w rzeczywisto\u015bci ka\u017cdy z tych egzemplarzy ozdobiony jest innym rysunkiem, w efekcie daj\u0105c nam 64 r\u00f3\u017cne, nie powtarzaj\u0105ce si\u0119 obrazki. W celu lepszej przejrzysto\u015bci karty przedstawiaj\u0105ce to samo stworzenie maj\u0105 podobn\u0105 kolorystyk\u0119: mucha niebiesk\u0105, pluskwa zielon\u0105 itd.<\/p>\n
Osobn\u0105 kwesti\u0105 jest estetyka samych rysunk\u00f3w. Wiadomo, \u017ce przedstawiaj\u0105 stworzenia, kt\u00f3re ze swej istoty s\u0105 (a przynajmniej s\u0105 uwa\u017cane za) brzydkie, ale sam styl rysowania r\u00f3wnie\u017c mo\u017ce niekt\u00f3rym nie przypa\u015b\u0107 do gustu. Kwestia tego, czy kto\u015b uzna je za artystyczne, czy za niestaranne, jest raczej indywidualna. Ponadto karty maj\u0105 czarne t\u0142o na awersie, a ciemnoszare na rewersie, wi\u0119c przy cz\u0119stszym u\u017cywaniu nieuniknione bia\u0142e przetarcia na ich brzegach mog\u0105 sta\u0107 si\u0119 wyra\u017anie widoczne.<\/p>\n
Kolejn\u0105 kwesti\u0105 jest instrukcja do gry – w zasadzie jedyny element, kt\u00f3ry wymaga\u0142 t\u0142umaczenia (karty nie zawieraj\u0105 \u017cadnych napis\u00f3w). Wydawa\u0142oby si\u0119, \u017ce w przypadku prostych zasad opisanych w niewiele ponad 20 zdaniach nie ma tam zbyt wiele miejsca na niejasno\u015bci. Niestety po raz kolejny (vide instrukcja do Jungle Speed) okazuje si\u0119, \u017ce w\u0142a\u015bnie w takich niedu\u017cych pozycjach nikomu nie chce si\u0119 przy\u0142o\u017cy\u0107 i napisa\u0107 ich porz\u0105dnie. Dzi\u0119ki temu (i ciekawemu zastosowaniu zaimka) kwestia, kto rozpoczyna kolejn\u0105 rund\u0119 gry pozostawiona jest w\u0142a\u015bciwie graczom do domy\u015blenia si\u0119 “na logik\u0119”.<\/p>\n
Same zasady, jak ju\u017c wspomniano, s\u0105 bardzo proste. Karty stworze\u0144 zostaj\u0105 rozdzielone pomi\u0119dzy graczy. Dzia\u0142anie w rundzie polega na przekazaniu innemu graczowi jednej z kart (rewersem do g\u00f3ry) wraz z deklaracj\u0105 (niekoniecznie prawdziw\u0105), jakiego rodzaju kart\u0119 si\u0119 przekazuje. Adresat zagrania musi, zanim kart\u0119 obejrzy, zadecydowa\u0107, czy zamierza “sprawdzi\u0107” deklaracj\u0119, czy te\u017c przekaza\u0107 kart\u0119 kolejnemu graczowi.<\/p>\n
Je\u015bli wybierze pierwsz\u0105 opcj\u0119 o\u015bwiadcza, czy wierzy w stwierdzenie przekazuj\u0105cego, czy nie. Je\u015bli odgad\u0142 poprawnie – karta trafia (odkryta) na st\u00f3\u0142 przed osob\u0105, kt\u00f3ra j\u0105 przekazywa\u0142a, w przeciwnym przypadku – przed osob\u0105, kt\u00f3rej nie uda\u0142o si\u0119 odgadn\u0105\u0107 prawdy. Je\u017celi natomiast zdecyduje si\u0119 na przekazanie dalej, mo\u017ce sobie kart\u0119 obejrze\u0107 i ponowi\u0107 lub zmieni\u0107 deklaracj\u0119, kieruj\u0105c j\u0105 do innej osoby.<\/p>\n
Je\u017celi kto\u015b zbierze przed sob\u0105 cztery stworzenia tego samego rodzaju – przegrywa. Przegrywa r\u00f3wnie\u017c w przypadku, kiedy nie ma ju\u017c \u017cadnych kart do przekazania. To jedna z ciekawostek w zasadach – nie gra si\u0119 do czyjego\u015b zwyci\u0119stwa, ale do przegranej w\u0142a\u015bnie, pozostali gracze zostaj\u0105 wsp\u00f3lnie zwyci\u0119zcami. Z jednej strony wpasowuje si\u0119 to dobrze w charakter gry, w kt\u00f3rej nie chodzi o to, \u017ceby wygra\u0107, ale \u017ceby oszuka\u0107 i w ten spos\u00f3b doprowadzi\u0107 przeciwnika do kl\u0119ski. Z drugiej jednak strony, mi osobi\u015bcie przeszkadza brak jednoznacznie wy\u0142onionego zwyci\u0119zcy. Po dobrej rozgrywce satysfakcja z tego, \u017ce po prostu nie przegra\u0142em jest jednak znacznie mniejsza ni\u017c z jednoznacznej wygranej. Z kolei dogrywanie si\u0119 a\u017c do ostatniej osoby pozostawi\u0142oby graczy wyeliminowanych wcze\u015bniej bez zaj\u0119cia, co w grze jakby nie patrze\u0107 towarzysko-imprezowej jest bardzo niemile widziane. Ma to r\u00f3wnie\u017c ten negatywny skutek, \u017ce \u0142atwiejsze i bardziej op\u0142acalne jest “dobijanie” aktualnie przegrywaj\u0105cego gracza ni\u017c metodyczne os\u0142abianie pozosta\u0142ych, co skutkuje koncentracj\u0105 rozgrywki na tej w\u0142a\u015bnie czynno\u015bci.<\/p>\n
Je\u017celi ju\u017c chodzi o sam\u0105 rozgrywk\u0119 i jej taktyk\u0119, mo\u017cna do niej podchodzi\u0107 na kilka sposob\u00f3w. Oczywi\u015bcie mo\u017cna gra\u0107 ca\u0142kowicie lu\u017ano i bez wi\u0119kszego zastanowienia, na \u017cywio\u0142. Mo\u017ce da\u0107 to zreszt\u0105 ca\u0142kiem nienajgorsze efekty, jako \u017ce jest si\u0119 wtedy w znacznym stopniu nieprzewidywalnym. Mo\u017cna gra\u0107 na liczenie i logik\u0119, czyli kalkulowa\u0107 na przyk\u0142ad tak: “je\u017celi on daje mi kart\u0119, to raczej nie jest to karaluch, bo gdyby by\u0142 to karaluch a ja bym zgad\u0142, to on by przegra\u0142, bo ma ju\u017c takie trzy, wi\u0119c powiem, \u017ce to nie karaluch, najwy\u017cej go wezm\u0119, a potem dam mu szczura, on pomy\u015bli, \u017ce to karaluch…” itd. Tu naturalnie jest miejsce na podw\u00f3jne, potr\u00f3jne i wielokrotne blefy, a\u017c do kompletnego pogubienia si\u0119 w za\u0142o\u017ceniach “je\u015bli on my\u015bli, \u017ce ja my\u015bl\u0119, \u017ce on my\u015bli, \u017ce ja zrobi\u0119 tak”. Wreszcie trzeci spos\u00f3b na gr\u0119 to wykorzystanie (je\u015bli si\u0119 je posiada) umiej\u0119tno\u015bci z zakresu psychologii i znajomo\u015bci mowy cia\u0142a, \u017ceby rozgry\u017a\u0107 k\u0142amstwa innych. Ka\u017cdy z powy\u017cszych sposob\u00f3w widzia\u0142em w zastosowaniu z wymiernymi skutkami. Gra ma r\u00f3wnie\u017c wariant na dwie osoby, jednak w znacznym stopniu ogranicza on mo\u017cliwo\u015bci dzia\u0142ania (nie jest mo\u017cliwe przekazywanie kart, wi\u0119c rozgrywka sprowadza si\u0119 jedynie do ci\u0105g\u0142ego sprawdzania deklaracji przeciwnika, czyli do czystej warstwy psychologicznej).<\/p>\n
Czy jednak Blefuj jest gr\u0105 dobr\u0105, spe\u0142niaj\u0105c\u0105 za\u0142o\u017cenia lekkiej gry imprezowej? Na pierwszy rzut oka zdecydowanie tak. Ma w sobie spor\u0105 dawk\u0119 lu\u017anego, nienatr\u0119tnego humoru, zar\u00f3wno ze wzgl\u0119du na oryginaln\u0105 tematyk\u0119 (kt\u00f3ra jednak nie ka\u017cdemu musi si\u0119 spodoba\u0107, vide tytu\u0142owy entomofob), jak i sam proces wzajemnego “wkr\u0119cania si\u0119”. Ma r\u00f3wnie\u017c banalnie proste zasady, z kt\u00f3rych ogarni\u0119ciem nie b\u0119dzie mia\u0142 problem\u00f3w nawet najbardziej oporny cz\u0142onek rzeczonej imprezy. Udany wkr\u0119t (czy raczej, zgodnie z terminologi\u0105 gry, wci\u015bni\u0119cie stworzenia) daje du\u017co zadowolenia, interakcja jest wysoka, czego chcie\u0107 wi\u0119cej? Po sko\u0144czonej rozgrywce w Blefuja kilkukrotnie ju\u017c odnios\u0142em jednak niepokoj\u0105ce wra\u017cenie – mianowicie wcale nie mam ochoty gra\u0107 kolejny raz. Dzia\u0142ania w grze s\u0105 na tyle monotonne i powtarzalne, \u017ce do\u015b\u0107 szybko staj\u0105 si\u0119 raczej nu\u017c\u0105ce, ni\u017c ekscytuj\u0105ce. Jako kr\u00f3tka wstawka pomi\u0119dzy innymi grami lub czynno\u015bciami, albo jako jednorazowa ciekawostka – jak najbardziej tak. Jako zabawa na d\u0142u\u017csz\u0105 met\u0119, do kt\u00f3rej si\u0119 cz\u0119sto wraca – chyba jednak nie bardzo. Ponadto jak na gr\u0119, do kt\u00f3rej komponenty mo\u017cna bez problemu zast\u0105pi\u0107 dwiema taliami kart do bryd\u017ca, a jako\u015b\u0107 ich wykonania artystycznego jest, powiedzmy, dyskusyjna, cena Blefuja wcale nie jest taka niska, jak by si\u0119 na pierwszy rzut oka wydawa\u0142o. Tym niemniej daleki jestem od odradzania tego zakupu – gra mo\u017ce sprawi\u0107 wiele wrednej rado\u015bci i zdrowej, z\u0142o\u015bliwej satysfakcji z regularnego oszukiwania swoich wsp\u00f3\u0142graczy.<\/p>\n
Plusy:
\n+ banalne zasady
\n+ du\u017ca interakcja
\n+ humor<\/p>\n
W\u0105tpliwo\u015bci:
\n+- tematyka i wykonanie<\/p>\n
Minusy:
\n– dziwna kwestia rozstrzygania zwyci\u0119stwa
\n– monotonia<\/p>\n