{"id":783733,"date":"2018-01-02T10:00:00","date_gmt":"2018-01-02T09:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.gamesfanatic.pl\/?p=783733"},"modified":"2018-01-02T09:52:16","modified_gmt":"2018-01-02T08:52:16","slug":"cotygodnik-redakcyjny-gf-nr-1-18-czyli-ktorym-powracamy-starych-zwyczajow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/2018\/01\/02\/cotygodnik-redakcyjny-gf-nr-1-18-czyli-ktorym-powracamy-starych-zwyczajow\/","title":{"rendered":"Cotygodnik Redakcyjny GF nr 1\/18, czyli ten, w kt\u00f3rym powracamy do starych zwyczaj\u00f3w"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>Drodzy czytelnicy, z okazji nadej\u015bcia nowego roku Redakcja Games Fanatic sk\u0142ada Wam najlepsze \u017cyczenia powodzenia w \u017cyciu prywatnym, w pracy i przy planszy \ud83d\ude42 R\u00f3wnocze\u015bnie, odpalamy na nowo Wasz ulubiony Cotygodnik, w kt\u00f3rym jeszcze przez jaki\u015b czas znajd\u0105 swoje przytulne miejsce tak\u017ce i nowo\u015bci z Essen, kt\u00f3re sp\u00f3\u017ani\u0142y si\u0119 na zesz\u0142oroczny Essen Express. W dzisiejszym odcinku, mi\u0119dzy innymi, przeczytacie o drugiej edycji gry Martina Wallace’a – London.<\/p>\n

Zatem… zaczynamy!
\n<\/p>\n

Veridiana<\/h4>\n

\"\"<\/a>W przypadku gry\u00a0London<\/strong> walczy\u0142y we mnie trzy r\u00f3\u017cne si\u0142y. Po pierwsze umi\u0142owanie karcianek, po drugie nazwisko Martina Wallace\u2019a, a po trzecie stosunkowo ma\u0142y ci\u0119\u017car gry. Karcianki kocham, wi\u0119c w po\u0142\u0105czeniu z pewnym zaufaniem, kt\u00f3rym darz\u0119 Martina*, si\u0142a przyci\u0105gaj\u0105ca zwyci\u0119\u017cy\u0142a. Co do ci\u0119\u017caru to uzna\u0142am, \u017ce prze\u0142kn\u0119 prostot\u0119 zasad, je\u015bli karciane z\u0119batki wystarczaj\u0105co pi\u0119knie zagraj\u0105 same z siebie.\u00a0No i w sumie zagra\u0142y. Nie ma w Londonie<\/em> by\u0107 mo\u017ce spektakularnych kombosik\u00f3w, bo gra raczej nie opiera si\u0119 na szukaniu uk\u0142ad\u00f3w kart; ale jest ciekawa mechanika wymuszaj\u0105ca optymalizacj\u0119 dzia\u0142a\u0144.<\/p>\n

Oto mamy poka\u017an\u0105 tali\u0119 obiekt\u00f3w, z kt\u00f3rych b\u0119dziemy odbudowywa\u0107 Londyn po Wielkim Po\u017carze i mniej poka\u017an\u0105 talenk\u0119, ale za to du\u017co wi\u0119kszych rozmiarowo kart dzielnic. W grze nie ma podzia\u0142u na rundy, od startu do mety jedziemy w k\u00f3\u0142eczko, staraj\u0105c si\u0119 jak najrozs\u0105dniej zarz\u0105dza\u0107 powi\u0119kszaj\u0105cym si\u0119 z czasem miastem. Ka\u017cdy ma oczywi\u015bcie sw\u00f3j w\u0142asny Londyn \ud83d\ude42<\/p>\n

Gracz w swojej turze mo\u017ce powi\u0119ksza\u0107 miasto (wyk\u0142ada\u0107 karty przed siebie), odpala\u0107 miasto (korzysta\u0107 z efekt\u00f3w kart na stole), kupi\u0107 dzielnic\u0119 (du\u017c\u0105 kart\u0119 generuj\u0105c\u0105 fajne efekty) lub dobra\u0107 karty. To, co ciekawe w Londonie<\/em>, to dwie pierwsze akcje. Po pierwsze, karty mo\u017cna wyk\u0142ada\u0107 obok siebie lub NA siebie, tworz\u0105c stosy. Zazwyczaj b\u0119dziemy przykrywa\u0107 karty, kt\u00f3re ju\u017c si\u0119 wyeksploatowa\u0142y (wi\u0119kszo\u015b\u0107 kart jest jednorazowego u\u017cytku). Po drugie, uruchamiaj\u0105c miasto, generujemy \u201ebied\u0119\u201d, kt\u00f3ra powstaje z liczby stos\u00f3w (przy czym nawet pojedyncza karta tworzy ju\u017c stos), liczby kart na r\u0119ce i liczby zaci\u0105gni\u0119tych po\u017cyczek (jak to u Wallace\u2019a, mo\u017cna po\u017cycza\u0107 kas\u0119 \ud83d\ude09 Bieda nie jest czym\u015b po\u017c\u0105danym i w trakcie gry wiele naszych wysi\u0142k\u00f3w b\u0119dzie skoncentrowanych na tym, aby si\u0119 tej biedy (w postaci czarnych znacznik\u00f3w) pozbywa\u0107. Poza tym, b\u0119dziemy chcieli zarabia\u0107 pieni\u0105\u017cki i zdobywa\u0107 punkty.<\/p>\n

\"\"<\/a>

Talia i bieda…<\/p><\/div>\n

Generalnie, robimy tylko te trzy rzeczy. Ikonografia jest przeto skromna i \u0142atwa w obs\u0142udze. Jak zreszt\u0105 wszystko w tej grze. \u00a0Do\u0142\u00f3\u017cmy jednak do powy\u017cszego zasad\u0119 odrzucania kart na wsp\u00f3ln\u0105 plansz\u0119, z kt\u00f3rej ka\u017cdy mo\u017ce karty doci\u0105ga\u0107 i mamy now\u0105 zagwozdk\u0119. Zagrywanie kart do miasta i ich odpalanie ponadto kosztuje (karty i pieni\u0105dze \u2013 a im g\u0142\u0119biej w tali\u0119, tym wi\u0119cej). Bied\u0119 na koniec gry rozliczamy te\u017c w bardzo ciekawy spos\u00f3b: gracz z najmniejsz\u0105 jej ilo\u015bci\u0105 odrzuca wszystkie znaczniki, a pozostali gracze odrzucaj\u0105 dok\u0142adnie tak\u0105 sam\u0105 ilo\u015b\u0107, zostaj\u0105c z pewn\u0105 nadwy\u017ck\u0105. I ta nadwy\u017cka decyduje o liczbie punkt\u00f3w ujemnych, jaka nam przypadnie w udziale. Nie trzeba wi\u0119c minimalizowa\u0107 biedy za wszelk\u0105 cen\u0119. Wystarczy j\u0105 kontrolowa\u0107 na tyle, aby mie\u0107 jej najmniej. Ale mog\u0119 powiedzie\u0107, po dw\u00f3ch rozgrywkach (dwuosobowych), \u017ce jest to bardzo trudne i bieda lubi mi si\u0119 wymyka\u0107 spod tej kontroli do\u015b\u0107 bole\u015bnie. W drugiej partii zarobi\u0142am \u2013 54 punkty w plecy! Masssakra jaka\u015b. Ale ta niemoc oczywi\u015bcie bardzo mi si\u0119 podoba \ud83d\ude42<\/p>\n

Mamy wi\u0119c karciank\u0119, kt\u00f3rej proste zasady przek\u0142adaj\u0105 si\u0119 jednak na szukanie strategii. Jest tu troch\u0119 losowo\u015bci, ale przez odrzut na wsp\u00f3ln\u0105 plansz\u0119 jest jej jakby mniej. Jest frustracja towarzysz\u0105ca szukaniu funduszy (na pocz\u0105tku gry wydaje si\u0119, \u017ce zdobywanie kasy to pestka, ale potem doch\u00f3d drastycznie zaczyna spada\u0107, gdy spo\u017cytkowali\u015bmy ju\u017c darmowe karty generuj\u0105ce funciaki i zaczyna si\u0119 branie po\u017cyczek, kt\u00f3re trudno sp\u0142aci\u0107). Jest taniec z bied\u0105, gdy kusi nas stworzenie wi\u0119kszego miasta, bo takie przecie\u017c pi\u0119knie si\u0119 potem odpali na raz\u2026<\/p>\n

Ech, uda\u0142o si\u0119 Martinowi sprawi\u0107 naprawd\u0119 fajn\u0105 gr\u0119. (Nie gra\u0142am w pierwsz\u0105 edycj\u0119, nie mam por\u00f3wnania.) Co prawda, brakuje mi nieco w\u0142a\u015bnie tego kombosikowego zaz\u0119biania si\u0119 kart (tylko niewielka liczba kart reaguje z naszym miastem i\u00a0 wystawk\u0105 dzielnic, kt\u00f3r\u0105 tworzymy osobno), ale to co jest wystarczy do przyjemnej rozgrywki. Kt\u00f3rej d\u0142ugo\u015b\u0107, swoj\u0105 drog\u0105, nie jest okrajana w stosunku do liczby graczy i je\u015bli uparcie dobiera\u0107 karty z planszy, a nie ze stosu, to stos b\u0119dzie si\u0119 kurczy\u0142 bardzo powoli, a to jego opustoszenie jest warunkiem zako\u0144czenia gry. Nie mog\u0119 jednak stwierdzi\u0107, aby mi si\u0119 d\u0142u\u017cy\u0142o \ud83d\ude09<\/p>\n

*Wallace to dla mnie boski Brass,<\/em> \u015bwietne Bo\u017ce Igrzysko<\/em>, klimatyczne Aeroplany<\/em> (tak, uwielbiam t\u0119 gr\u0119), zas\u0142u\u017cony Steam<\/em>, ciekawe Automobile<\/em>, obiecuj\u0105ca Mythotopia<\/em>, przyjemnawe Studium w Szmaragdzie<\/em>, taki sobie Tinners\u2019 Trail<\/em>, przekombinowane Rise of Empires<\/em>, zbyt prosty Ankh Morpork<\/em> i Perikles<\/em>, kt\u00f3rego pierwszej partii nie umia\u0142am doko\u0144czy\u0107 z nud\u00f3w\u2026<\/p>\n\n