![\"\"](\"http:\/\/www.gamesfanatic.pl\/wp-content\/uploads\/2018\/01\/artefakty-obcych-box-200x200.jpg\")
Dobijamy w\u0142a\u015bnie do po\u0142owy lutego, a wi\u0119c najwy\u017csza pora rozwi\u0105za\u0107 nasze dwa ostatnie styczniowe konkursy.<\/p>\nDobijamy w\u0142a\u015bnie do po\u0142owy lutego, a wi\u0119c najwy\u017csza pora rozwi\u0105za\u0107 nasze dwa ostatnie styczniowe konkursy.<\/p>\n
Spo\u015br\u00f3d nades\u0142anych tekst\u00f3w spodoba\u0142a nam si\u0119 najbardziej recenzja pewnego dodatku…<\/p>\n
Neuroshima Hex: Death Breath … kt\u00f3rej autorem jest Hubert Heller<\/strong><\/p>\n Gratulujemy i prosimy o kontakt z redakcj\u0105. A zwyci\u0119sk\u0105 recenzj\u0119 opublikujemy – mam nadziej\u0119 – jeszcze w tym tygodniu.<\/p>\n R\u00f3wnie\u017c w tym konkursie zwyci\u0119zca mo\u017ce by\u0107 tylko jeden i zostaje nim Osaya <\/strong>(gratulujemy!), za opowiadanie o Carol, kt\u00f3ra w naszej linii czasowej nosi imi\u0119 Karolina \ud83d\ude09 i zdobywa w ten spos\u00f3b egzemplarz Alien Artifacts <\/em><\/span><\/strong>(prosimy o kontakt mailowy i podanie swoich danych korespondencyjnych).<\/p>\n Jednakowo\u017c…<\/strong><\/p>\n … mieli\u015bcie tyle pomys\u0142\u00f3w, \u017ce postanowili\u015bmy przyzna\u0107 szereg wyr\u00f3\u017cnie\u0144, w kt\u00f3rych nagrodami s\u0105 nasze megawytrzyma\u0142e redakcyjne torby na gry \ud83d\ude42<\/strong><\/span>. Dzi\u015b publikujemy tylko jedno, zwyci\u0119skie opowiadanie, ale od jutra o tej samej porze b\u0119dziemy was raczy\u0107 kolejnymi zaginionymi artefaktami<\/strong>. Zagl\u0105dajcie, bo mo\u017ce to b\u0119dzie wasza opowie\u015b\u0107…<\/p>\n A oto ju\u017c zwyci\u0119ska praca:<\/strong><\/p>\n \u201eMam na imi\u0119 Carol, w\u0142a\u015bciwie Caroline, a to, co tutaj widzisz, to przysz\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra by\u0107 mo\u017ce czeka Ciebie i twoj\u0105 ras\u0119 \u2013 ca\u0142\u0105 ludzko\u015b\u0107\u201d.<\/p>\n Tymi prostymi s\u0142owami rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 przygoda mojego \u017cycia. Akurat w dzie\u0144 dwunastych urodzin. Aha, jestem Karolina, a zbie\u017cno\u015b\u0107 imion to nie przypadek, ale po kolei.<\/p>\n Wakacje. Dzie\u0144 jak co dzie\u0144. O \u015bwicie, gdy tylko czerwcowe s\u0142o\u0144ce zajrza\u0142o do mojej sypialni, zerwa\u0142am si\u0119 z \u0142\u00f3\u017cka, wci\u0105gn\u0119\u0142am buty na nogi i pogna\u0142am na trawnik przed domem. Przebiegaj\u0105c ko\u0142o kuchni, zauwa\u017cy\u0142am mam\u0119 \u2013 to mama ju\u017c nie \u015bpi?! – i poczu\u0142am, \u017ce co\u015b pichci. Rzut oka w kalendarz i ju\u017c sobie przypomnia\u0142am \u2013 dzi\u015b s\u0105 moje urodziny! To jednak nie b\u0119dzie zwyk\u0142y dzie\u0144.<\/p>\n Na zewn\u0105trz by\u0142o pi\u0119knie. Uwielbiam ten moment o poranku, kiedy rosa si\u0119 z\u0142oci, a mnie opatulaj\u0105 ciep\u0142e promienie s\u0142o\u0144ca. Ach, dzie\u0144 dobry, \u015awiecie!<\/p>\n I a\u0142a! Bo w co\u015b mocno kopn\u0119\u0142am. Pod moimi stopami le\u017ca\u0142a czarna pi\u0142ka. W zasadzie kula, kt\u00f3ra by\u0142a nieco mniejsza ni\u017c pi\u0142ka i zdecydowanie od niej twardsza. Schyli\u0142am si\u0119 po ni\u0105 i d\u017awign\u0119\u0142am. Cho\u0107 okaza\u0142a si\u0119 ci\u0119\u017cka, to da\u0142am rad\u0119 j\u0105 unie\u015b\u0107.<\/p>\n Pi\u0142ka si\u0119 roz\u015bwietli\u0142a, jakby po sznurze kolorowych diod przebieg\u0142 elektryczny impuls, a \u015bwiat\u0142u towarzyszy\u0142a mi\u0142a polifoniczna melodia, jak gdyby skomponowana specjalnie dla mnie.<\/p>\n – \u015aniadanie gotowe, Skarbie! \u2013 zawo\u0142a\u0142a mama, lecz nie da\u0142am si\u0119 tak \u0142atwo oderwa\u0107 od znaleziska.<\/p>\n – Ju\u017c id\u0119! \u2013 odpowiedzia\u0142am. Zanim jednak wesz\u0142am do jadalni, z nie ma\u0142ym trudem wnios\u0142am kul\u0119 na pi\u0119tro i schowa\u0142am j\u0105 w szafie z ubraniami.<\/p>\n Do pokoju wpad\u0142am z trzaskiem drzwi. Rodzice w swojej dobroci zabrali mnie dzi\u015b na wycieczk\u0119, nawet nie pami\u0119tam dok\u0105d. W g\u0142owie mia\u0142am tylko t\u0119 czarn\u0105 pi\u0142k\u0119 i nie mog\u0142am si\u0119 doczeka\u0107, kiedy wr\u00f3cimy, aby si\u0119 do niej dobra\u0107.<\/p>\n – Wszystko dobrze? \u2013 z trosk\u0105 zapyta\u0142 tata, poruszony ha\u0142asem, jaki wywo\u0142a\u0142am. Dobrze wiedzia\u0142, \u017ce potrafi\u0119 czasem pokaza\u0107 charakterek.<\/p>\n – Tak, tak \u2013 zapewni\u0142am \u2013 przepraszam!<\/p>\n Uf, nareszcie sama. Ja i kula.<\/p>\n Otworzy\u0142am skrzyd\u0142o szafy. W ciemnym k\u0105cie ledwo dojrza\u0142am p\u00f3\u0142matow\u0105 powierzchni\u0119 zgas\u0142ej kuli. Chwila niepewno\u015bci a\u017c odwa\u017cy\u0142am si\u0119 po ni\u0105 si\u0119gn\u0105\u0107, a k\u0105ciki ust lekko unios\u0142y mi si\u0119 ku g\u00f3rze. Kula, chyba wyczuwaj\u0105c m\u00f3j nastr\u00f3j, zamigota\u0142a lekkim b\u0142\u0119kitem, lecz zamiast cierpliwie czeka\u0107, a\u017c j\u0105 chwyc\u0119, wyskoczy\u0142a z szafy, przewracaj\u0105c mnie przy tym na pod\u0142og\u0119.<\/p>\n Pi\u0142ka niczym radosny szczeniak lata\u0142a nieporadnie po ma\u0142ym pokoju, obijaj\u0105c si\u0119 to tu, to tam, str\u0105caj\u0105c zabawki, a\u017c w ko\u0144cu ustabilizowa\u0142a lot i zawis\u0142a w jednym punkcie. Tym razem \u015bwietlne fajerwerki okraszone zosta\u0142y \u201ebipni\u0119ciami\u201d. D\u017awi\u0119ki przypomina\u0142y mi te wydawane przez R2D2, ale tak teraz, jak i ogl\u0105daj\u0105c Gwiezdne Wojny, nic nie rozumia\u0142am, cho\u0107 z pewno\u015bci\u0105 by\u0142y skierowane do mnie.<\/p>\n Podesz\u0142am bli\u017cej i wyci\u0105gn\u0119\u0142am d\u0142onie. Kula da\u0142a si\u0119 chwyci\u0107. Uchyli\u0142a jakie\u015b okienko, z kt\u00f3rego pop\u0142yn\u0119\u0142y smugi \u015bwiat\u0142a. To hologram.<\/p>\n Nagranie przedstawia\u0142o obraz \u015bwiata, kt\u00f3ry dobrze zna\u0142am z licznych film\u00f3w kina sci-fi. Idylliczna symbioza technologii, ludzi oraz natury, w kt\u00f3rej nie ma wojen, globalnych problem\u00f3w ani chor\u00f3b, panuje r\u00f3wnowaga pomi\u0119dzy urbanizacj\u0105 a faun\u0105 i flor\u0105, ludzie si\u0119 rozumiej\u0105, swobodnie komunikuj\u0105 i podr\u00f3\u017cuj\u0105, maj\u0105 czas na rozwijanie pasji, s\u0105 empatyczni i po prostu szcz\u0119\u015bliwi.<\/p>\n Caroline, kt\u00f3ra opowiedzia\u0142a mi o tym \u015bwiecie, powiedzia\u0142a, \u017ce to nasza przysz\u0142o\u015b\u0107. Moja i jej, bo to by\u0142am ja, tylko kilkana\u015bcie lat starsza. I moja w tym g\u0142owa, aby wszystko posz\u0142o, jak nale\u017cy, cokolwiek to mia\u0142o znaczy\u0107.<\/p>\n Niestety o kuli zapomnia\u0142am do\u015b\u0107 szybko, a kilka lat p\u00f3\u017aniej podczas przeprowadzki do miasta, gdzie\u015b si\u0119 zawieruszy\u0142a i uzna\u0142am j\u0105 za zgubion\u0105. Pozosta\u0142o mi tylko mgliste jej wspomnienie.<\/p>\n Podmiejskie wysypisko. Maszyny pracuj\u0105 pe\u0142n\u0105 par\u0105, ci\u0119\u017car\u00f3wki zrzucaj\u0105 kolejne tony \u015bmieci, kt\u00f3re potem s\u0105 sortowane, oczyszczane i wysy\u0142ane na recykling. Plastikowy cykl \u017cycia, kt\u00f3ry jak rak pleni si\u0119 po zaniedbanej Ziemi.<\/p>\n O tym, co si\u0119 zaraz wydarzy, dowie si\u0119 praktycznie ka\u017cdy. Nic nieznacz\u0105cy mog\u0142oby si\u0119 wydawa\u0107 wypadek przy zgniatarce \u2013 awaria i do\u015b\u0107 du\u017cy wybuch \u2013 odci\u015bnie swoje pi\u0119tno na ca\u0142ej ludzko\u015bci. Informacja, cho\u0107 skrz\u0119tnie ukrywana, cenzurowana i fa\u0142szowana przez rz\u0105dy pa\u0144stw, w mgnieniu oka obieg\u0142a ca\u0142y glob, by odpowiedzie\u0107 na jedn\u0105 z odwiecznych zagadek \u2013 czy jeste\u015bmy sami we Wszech\u015bwiecie?<\/p>\n Nie. Odpowied\u017a brzmi: nie.<\/p>\n Ekspertyzy, kt\u00f3re dzi\u0119ki zaanga\u017cowaniu whistleblowers\u00f3w wyciek\u0142y do sieci, przedstawia\u0142y jednoznacznie, \u017ce zgniatarki ot tak nie wybuchaj\u0105, a przedmiot, kt\u00f3ry to spowodowa\u0142, to nie \u017cadna bomba, lecz technologia pozaziemskiego pochodzenia. W szokuj\u0105cych, lecz rzetelnych opisach znajdowa\u0142y si\u0119 zdj\u0119cia w\u0105tpliwej jako\u015bci, na kt\u00f3rych mimo wszystko mo\u017cna by\u0142o dostrzec \u00f3w przedmiot. By\u0142 on czarny i kulisty, niezbyt du\u017cy, mniej wi\u0119cej wielko\u015bci pi\u0142ki do szczypiorniaka. I co najdziwniejsze nie by\u0142 on wcale uszkodzony!<\/p>\n Ta pi\u0142ka to Artefakt Obcych, nie wiadomo, kiedy i w jakim celu porzucony na Ziemi.<\/p>\n Naukowcy przy obstawie \u017co\u0142nierzy niczym ekipa sprz\u0105taj\u0105ca szybko zwin\u0119\u0142a artefakt sprzed oczu ciekawskich gapi\u00f3w i telewizji.<\/p>\n Media jednak z godziny na godzin\u0119 zasypywa\u0142y widz\u00f3w nowinkami na temat tajemniczego przedmiotu. Pojawia\u0142y si\u0119 kolejne zdj\u0119cia i \u015bwiadkowie zdarzenia. Na ambon\u0119 wychodzili szaleni prorocy wieszcz\u0105cy koniec \u015bwiata. Mo\u017cna by\u0142o odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce \u015bwiat faktycznie stoi u progu swojego ko\u0144ca, jakby zegar za p\u00f3\u0142 minuty mia\u0142 wybi\u0107 p\u00f3\u0142noc, a kurtyna opa\u015b\u0107 na spr\u00f3chnia\u0142e deski sceny.<\/p>\n Na ten kr\u00f3tki moment zatrzyma\u0142 si\u0119 ca\u0142y \u015awiat: zamilkli politycy, a z nimi dyplomatyczne przepychanki, czo\u0142gi stan\u0119\u0142y, Internet nie mia\u0142 nic do powiedzenia, by po otrz\u0105\u015bni\u0119ciu z pocz\u0105tkowego szoku uderzy\u0107 niebawem ze zdwojon\u0105 si\u0142\u0105 swojej nieprzewidywalno\u015bci.<\/p>\n – O czym oni m\u00f3wi\u0105?<\/p>\n – Nie wiesz? \u2013 zdziwi\u0142a si\u0119 kole\u017canka. \u2013 Odnaleziono jaki\u015b dow\u00f3d na istnienie kosmit\u00f3w, artefakt czy co\u015b \u2013 kr\u00f3tko wyja\u015bni\u0142a.<\/p>\n – Zr\u00f3b g\u0142o\u015bniej \u2013 poprosi\u0142am. Jako\u015b nigdy nie pa\u0142a\u0142am entuzjazmem do wiadomo\u015bci telewizyjnych, ale te przyku\u0142y moj\u0105 uwag\u0119, szczeg\u00f3lnie zdj\u0119cia czarnej kuli, kt\u00f3re mi o czym\u015b przypomina\u0142y.<\/p>\n Mimochodem odstawi\u0142am dzbanek z kaw\u0105, zdj\u0119\u0142am sw\u00f3j kelnerski fartuch i bez s\u0142owa po\u017cegna\u0142am si\u0119 na dzi\u015b z przydro\u017cnym barem, w kt\u00f3rym pracowa\u0142am od roku.<\/p>\n Reszt\u0119 popo\u0142udniowych wiadomo\u015bci obejrza\u0142am sama w domu.<\/p>\n – To musi gdzie\u015b tutaj by\u0107 \u2013 powtarza\u0142am w k\u00f3\u0142ko, przegrzebuj\u0105c zakurzone rzeczy w szafie.<\/p>\n W telewizji zaczyna\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bnie nowy program. Jeden z reporter\u00f3w przekona\u0142 naukowc\u00f3w do wywiadu na \u017cywo, w kt\u00f3rym mieli zrelacjonowa\u0107 swoje dotychczasowe odkrycia. W tle kadru wida\u0107 by\u0142o kul\u0119 ustawion\u0105 na niedu\u017cym cokole i tak naprawd\u0119 wszyscy czekali, a\u017c okularnik sko\u0144czy wreszcie gada\u0107, a kamerzysta wykona zbli\u017cenie na artefakt.<\/p>\n Gdy tylko wr\u00f3ci\u0142am przed TV, w laboratorium zacz\u0119\u0142y dzia\u0107 si\u0119 dziwne rzeczy. Czarna kula rozja\u015bni\u0142a si\u0119 ni to zielonkawym, ni niebieskim czy fioletowym paskiem po obwodzie, i zabucza\u0142a, jakby zawiedziona lub znu\u017cona, drgaj\u0105c przy tym i ledwo dostrzegalnie si\u0119 unosz\u0105c.<\/p>\n Wtem wszystko mi si\u0119 przypomnia\u0142o!<\/p>\n Dwunaste, wyj\u0105tkowe urodziny, podczas kt\u00f3rych w samotno\u015bci dziewcz\u0119cego pokoju obwieszczona zosta\u0142am wybrank\u0105 ludzko\u015bci. Wtedy zupe\u0142nie tego nie rozumia\u0142am, teraz by\u0142am o ten jeden krok bli\u017cej poznania prawdy. O sobie i artefakcie.<\/p>\n Im d\u0142u\u017cej wgapia\u0142am si\u0119 w ekran ustawiony tu\u017c przed moim nosem, tym bardziej pi\u0142ka, ten zapomniany szczeniaczek sprzed lat, trz\u0119s\u0142a si\u0119, jakby musia\u0142a podj\u0105\u0107 wa\u017cn\u0105 \u017cyciow\u0105 decyzj\u0119, a\u017c w ko\u0144cu jednostajnym ruchem, powoli unios\u0142a si\u0119 w powietrzu. Spekulacje prowadz\u0105cego zosta\u0142y w ten spos\u00f3b szybko uci\u0119te, a ostatnie niedopowiedziane s\u0142owo ugrz\u0119z\u0142o mu w gardle.<\/p>\n Wiedzia\u0142am, co mam dalej robi\u0107. Chwyci\u0142am za telefon i wybra\u0142am numer do studia.<\/p>\n Ludzie, pi\u0119knie r\u00f3\u017cnorodni, lubuj\u0105cy si\u0119 niestety w podzia\u0142ach, zn\u00f3w dawali wyraz swoim odmiennym i radykalnym opiniom. I tak otrzymali\u015bmy ca\u0142y wachlarz mo\u017cliwo\u015bci: co zrobi\u0107 z kul\u0105, co ona oznacza i co dzi\u0119ki niej mo\u017cemy osi\u0105gn\u0105\u0107? Jeden wielki chaos, szum informacyjny i brak konkret\u00f3w.<\/p>\n Politycy upatrywali w niej szans\u0119 na powi\u0119kszenie swojej w\u0142adzy, je\u015bli nie bezpo\u015brednio to, chocia\u017c poprzez manipulacj\u0119. Nie dalej od nich stali zreszt\u0105 genera\u0142owie wojsk, a za nimi czeka\u0142a ju\u017c kolejka lobbyst\u00f3w najwi\u0119kszych koncern\u00f3w i inni wp\u0142ywowi biznesmeni.<\/p>\n Napi\u0119cie w spo\u0142ecze\u0144stwie by\u0142o du\u017ce. Niezale\u017cnie od tego, jak\u0105 stron\u0119 wybierali, wrzawa i nieko\u0144cz\u0105ce si\u0119 dyskusje trwa\u0142y, a media jeszcze podsyca\u0142y ten ogie\u0144.<\/p>\n Tylko naukowcy, jakby stoj\u0105cy w cieniu, szanuj\u0105cy czas i prac\u0119, zdawali si\u0119 niczego nie zauwa\u017ca\u0107, badaj\u0105c dalej tajemniczy artefakt w zaciszu swoich sterylnych laboratori\u00f3w. Byli ostro\u017cni i nie dzia\u0142ali gwa\u0142townie, przewiduj\u0105c, \u017ce eksplozja mog\u0142a jednak nie by\u0107 przypadkiem.<\/p>\n Do\u015b\u0107 szybko odkryli, \u017ce kuli brakuje jednej wierzchniej warstwy, bardzo cienkiej, ale znamiennej, cho\u0107 nie potrafili odpowiedzie\u0107 czy to ona by\u0142a powodem eksplozji. Nie odnale\u017ali bowiem nigdzie znanych im substancji wybuchowych.<\/p>\n Drugim odkryciem, jakiego dokonali, by\u0142y liczne napisy na powierzchni kuli. Delikatne r\u00f3\u017cnice w strukturze powierzchni dostrze\u017cono pod mikroskopem elektronowym. Napisy by\u0142y drobne i przypomina\u0142y mieszank\u0119 hebrajskiego i aramejskiego, lecz ich odczytanie mia\u0142o zaj\u0105\u0107 wiele miesi\u0119cy, je\u015bli w og\u00f3le by\u0142o mo\u017cliwe.<\/p>\n Jest! Dosta\u0142am sw\u00f3j czas antenowy. Jedyn\u0105 szans\u0119, aby zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 ludzi na wsp\u00f3\u0142czesne problemy \u015bwiata. Czu\u0142am si\u0119 troch\u0119 jak kandydatka na noblistk\u0119 lub supermodelk\u0119. W sumie chcia\u0142abym chyba za jednym razem zgarn\u0105\u0107 obie te nagrody.<\/p>\n I niby si\u0119 przygotowa\u0142am tak merytorycznie, jak i stylizacyjnie, ale im bli\u017cej wyst\u0105pienia by\u0142am, tym wi\u0119ksze budzi\u0142y si\u0119 we mnie w\u0105tpliwo\u015bci. Ostatecznie porzuci\u0142am stert\u0119 kartek zapisanych wytartymi sloganami i zmieni\u0142am kolczyki \u2013 co\u015b dla ducha i cia\u0142a.<\/p>\n – Jest \u017ale \u2013 zacz\u0119\u0142am niepewnie, ale ju\u017c po kilku g\u0142\u0119bszych oddechach nabra\u0142am werwy. \u2013 Jest bardzo \u017ale! Sp\u00f3jrzcie ludzie, co robicie? K\u0142\u00f3tnie, przepychanki, dewastacja ziemi niczym paso\u017cyt… \u2013 nie zamierza\u0142am przebiera\u0107 w s\u0142owach. – Brat nieszanuj\u0105cy brata! Siostra okradaj\u0105ca siostr\u0119! Zamiast empatii, zysk i wyzysk, a\u017c \u017cy\u0142y sobie wypruwacie, by osi\u0105gn\u0105\u0107 \u015bwi\u0119ty spok\u00f3j, co najwy\u017cej wypisany na nagrobku…<\/p>\n – Albo staniemy si\u0119 cywilizacj\u0105 wszystkich ludzi i Ziemi, albo zamienimy pi\u0119kn\u0105 Matk\u0119 Natur\u0119 w zgliszcza i zginiemy, nic nie osi\u0105gaj\u0105c…<\/p>\n Nie pos\u0142uchali.<\/p>\n Na fali wydarze\u0144 pr\u00f3bowali wypromowa\u0107 si\u0119 pseudonaukowcy, kt\u00f3rzy jeden przez drugiego wykrzykiwali swoje rewelacje. Dla jednych napisy by\u0142y zwyk\u0142ym \u017cartem obcych, co najwy\u017cej ozdob\u0105, kulturowym przymusem nieznanych nam istot, dla drugich wa\u017cnym wyznacznikiem etyczno-moralnym, a znakom przypisywali znaczenie wr\u0119cz biblijne, gdy inni, Ci bodaj najbardziej zdroworozs\u0105dkowi, podpowiadali, \u017ce by\u0107 mo\u017ce to zwyk\u0142a instrukcja lub pr\u00f3ba komunikacji, list w butelce, s\u0142owa pokroju: \u201eWitajcie, mamy pokojowe zamiary\u201d. Prawdy jednak nie zna\u0142 nikt.<\/p>\n W opozycji do nich stali bardziej ambitni profesorowie, kt\u00f3rym zreszt\u0105 przyklaskiwali militarni. Ci stawiali na rozwi\u0105zanie si\u0142owe i chcieli otworzy\u0107 t\u0119 czarn\u0105 skrzynk\u0119. Przecie\u017c wiadomo\u015b\u0107 musi by\u0107 w \u015brodku, przypuszczali. Oficjalnie do \u017cadnego otwarcia nie dosz\u0142o, ale pot\u0119\u017cna eksplozja w laboratorium, kt\u00f3ra poch\u0142on\u0119\u0142a ca\u0142y personel, a budynek przemieni\u0142a w gruzy, m\u00f3wi\u0142a sama za siebie. K\u0142\u0119by dymu po tym nieby\u0142ym wydarzeniu by\u0142o wida\u0107 z kilkudziesi\u0119ciu kilometr\u00f3w przez par\u0119 \u0142adnych dni. Do trzech razy sztuka, jak to m\u00f3wi\u0105.<\/p>\n I tak w ci\u0105g\u0142ej atmosferze sensacji \u015awiat, zamiast zacz\u0105\u0107 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107, jednoczy\u0142 si\u0119 w gor\u0105czce, gdy choroba po cichu z\u017cera\u0142a go od \u015brodka.<\/p>\n Nie by\u0142o innego wyj\u015bcia. Skoro s\u0142owa nie dzia\u0142a\u0142y, nale\u017ca\u0142o wzi\u0105\u0107 sprawy w swoje r\u0119ce. Zreszt\u0105 my\u015bl\u0119, \u017ce zrobi\u0142am to ju\u017c w momencie, gdy ma\u0142ymi d\u0142o\u0144mi pierwszy raz dotkn\u0119\u0142am kuli, a ona si\u0119 przede mn\u0105 otworzy\u0142a.<\/p>\n Chcia\u0142abym powiedzie\u0107, \u017ce plan by\u0142 dopi\u0119ty na ostatni guzik, ale tak naprawd\u0119 planu nie by\u0142o \u017cadnego. Ot, w\u0142ama\u0107 si\u0119 do laboratorium i wynie\u015b\u0107 artefakt. Co dalej? Sama nie wiedzia\u0142am.<\/p>\n Na szcz\u0119\u015bcie, zyskuj\u0105c du\u017c\u0105 popularno\u015b\u0107, zyska\u0142am r\u00f3wnie\u017c wielu sprzymierze\u0144c\u00f3w, w tym spec\u00f3w od bezpiecze\u0144stwa cyfrowego, fa\u0142szerzy dokument\u00f3w i kart, a przede wszystkim wtyczk\u0119 w samym laboratorium. Zabawne, \u017ce po tygodniach nawo\u0142ywania do od\u0142o\u017cenia or\u0119\u017cu, musia\u0142am sama si\u0119gn\u0105\u0107 po niezbyt prawe narz\u0119dzia, przekuwaj\u0105c talenty koleg\u00f3w w bro\u0144 przeciwko innym i wkroczy\u0107 na \u015bcie\u017ck\u0119 wojenn\u0105. Cho\u0107 robi\u0142am to dla innych.<\/p>\n Godzina zero. Poddenerwowana, ale i zdeterminowana sz\u0142am pierwszym holem wielkiej jednostki badawczej. Jednocze\u015bnie wiedzia\u0142am, \u017ce za kwadrans, gdy nadejdzie m\u00f3j czas antenowy, w studiu zapanuje chaos i zaczn\u0105 mnie szuka\u0107, ale nie mog\u0142am inaczej post\u0105pi\u0107.<\/p>\n Przy sobie nie mia\u0142am praktycznie nic, tylko pust\u0105 torb\u0119 i ogromne pok\u0142ady nadziei, \u017ce wszystko si\u0119 jako\u015b u\u0142o\u017cy. \u017badnej broni, gazu, nawet paralizatora.<\/p>\n Kolejne drzwi otworzy\u0142y si\u0119 pod trefn\u0105 kart\u0105 dost\u0119pow\u0105. Wiedzia\u0142am tylko, \u017ce kula znajduje si\u0119 na jednym z ni\u017cszych poziom\u00f3w. To by\u0142o do\u015b\u0107 oczywiste, lecz jak tam doj\u015b\u0107 i ile jeszcze przeszk\u00f3d i sektor\u00f3w b\u0119d\u0119 musia\u0142a pokona\u0107…<\/p>\n – Psst \u2013 zawo\u0142a\u0142 kto\u015b zza rogu. To musia\u0142a by\u0107 moja wtyczka! Doktor, kt\u00f3rego pierwszy raz widzia\u0142am bez kombinezonu ochronnego, w kt\u00f3rym wyst\u0119powa\u0142 w telewizji.<\/p>\n Rezygnuj\u0105c z windy, zeszli\u015bmy schodami na poziom -3. W schowku nieopodal upragnionej sali z artefaktem mia\u0142 przygotowany ju\u017c dla mnie kombinezon, ciut za du\u017cy i niewygodny, ale to nie rewia mody i nie zamierza\u0142am wybrzydza\u0107.<\/p>\n Nie mog\u0142am uwierzy\u0107, \u017ce od czarnego znaleziska z dzieci\u0144stwa dzieli mnie zaledwie kilkadziesi\u0105t krok\u00f3w. O dziwo na korytarzu tej kondygnacji by\u0142o o wiele spokojniej ni\u017c na poziomach nadziemnych. Mniejszy dost\u0119p to tak\u017ce mniej ludzi, ale i mniejsza kontrola, cho\u0107 przed samymi drzwiami stali dwaj str\u00f3\u017ce. Wida\u0107 by\u0142o, \u017ce im wszystko jedno, bo rutyna bra\u0142a g\u00f3r\u0119 i wpuszczali ka\u017cdego, jak leci.<\/p>\n – Przepraszam! \u2013 nieoczekiwanie odezwa\u0142 si\u0119 jeden, czym omal\u017ce nie przyprawi\u0142 mnie o zawa\u0142 serca. Zawsze my\u015bla\u0142am, \u017ce w podobnej sytuacji da\u0142abym kolesiowi prosto w g\u0119b\u0119 i zabra\u0142a szybko to, po co przysz\u0142am, ale fakty by\u0142y takie, \u017ce mnie zamurowa\u0142o.<\/p>\n – O co chodzi? \u2013 ponagla\u0142 doktor.<\/p>\n – Suwak, ma pani niedopi\u0119ty suwak.<\/p>\n – O, dzi\u0119kuj\u0119! \u2013 poprawi\u0142am i czym pr\u0119dzej znikn\u0119li\u015bmy we wn\u0119trzu sali.<\/p>\n Sala nie by\u0142a du\u017ca. W \u015brodku znajdowa\u0142o si\u0119 kilku laborant\u00f3w i ich asystenci. Aktualnie na kuli nie by\u0142y przeprowadzane \u017cadne testy, jakby nikt tutaj nie by\u0142 ni\u0105 zainteresowany. Pewnie trwa\u0142a komputerowa obr\u00f3bka danych czy inna niepoj\u0119ta przeze mnie wsp\u00f3\u0142czesna magia.<\/p>\n Artefakt, odizolowany, lecz niestrze\u017cony lewitowa\u0142 wci\u0105\u017c nad coko\u0142em, otoczony szklanym akwarium. Wiele nie my\u015bl\u0105c, posz\u0142am wprost po kul\u0119, chwyci\u0142am j\u0105 i schowa\u0142am do torby.<\/p>\n W Sali nagle zapanowa\u0142a konsternacja i nieskoordynowana bieganina, cho\u0107 jako\u015b nikt nie zamierza\u0142 nas powstrzyma\u0107. Nawet nie odezwa\u0142 si\u0119 alarm i nie zapali\u0142y czerwone \u015bwiat\u0142a. Czy\u017cby cichy alarm? A mo\u017ce to pu\u0142apka zastawiona na mnie?<\/p>\n Spanikowa\u0142am i zacz\u0119\u0142am biec. Za mn\u0105 pu\u015bci\u0142 si\u0119 doktor \u2013 domniemana wtyczka, zdrajca, mo\u017ce szpieg, ju\u017c sama nie wiedzia\u0142am \u2013 kt\u00f3ry dopad\u0142by mnie tu\u017c za drzwiami, gdyby nie to, \u017ce zamiast zgrabnie wyskoczy\u0107 z pomieszczenia, potkn\u0119\u0142am si\u0119 o w\u0142asne nogi i wpad\u0142am na stra\u017cnik\u00f3w. Strike! Wszyscy przewr\u00f3cili\u015bmy si\u0119 jak kr\u0119gle, ale to ja wsta\u0142am pierwsza.<\/p>\n Po kilkudziesi\u0119ciu sekundach grozy opu\u015bci\u0142am budynek. Uda\u0142o si\u0119.<\/p>\n Ca\u0142y \u015bwiat ju\u017c wiedzia\u0142, \u017ce co\u015b jest nie tak. Gdy tylko realizator zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce dzi\u015b nie dotr\u0119 do studia, i to nie z powodu kataru, od razu wys\u0142a\u0142 przed laboratorium w\u00f3z transmisyjny, cho\u0107 nie m\u00f3g\u0142 wiedzie\u0107, jaki czeka na niego materia\u0142. Bo to wcale nie by\u0142 temat dekady czy stulecia, to m\u00f3g\u0142 by\u0107 ostatni temat dla ca\u0142ej ludzko\u015bci.<\/p>\n Rezygnuj\u0105c z w\u0142asnego auta, postanowi\u0142am wskoczy\u0107 do wozu, by nada\u0107 komunikat na \u017cywo, jak to si\u0119 m\u00f3wi, z centrum wydarze\u0144, jakim by\u0142am ja sama \u2013 dziecko, kelnerka i zbawicielka:<\/p>\n – W\u0142\u0105cz kamer\u0119 i dawaj na setk\u0119 \u2013 rozkaza\u0142am bezpardonowo.<\/p>\n Nie wiedzia\u0142am, jak zacz\u0105\u0107. Nie chcia\u0142am wyj\u015b\u0107 na ob\u0142\u0105kan\u0105, a musia\u0142am te\u017c chwil\u0119 odetchn\u0105\u0107. Zamiast wi\u0119c cokolwiek m\u00f3wi\u0107, na sam pocz\u0105tek wyj\u0119\u0142am artefakt z torby. Dopiero teraz mog\u0142am mu si\u0119 ponownie przyjrze\u0107. Wygl\u0105da\u0142 tak samo, jak wtedy, gdy zobaczy\u0142am go po raz pierwszy.<\/p>\n Pu\u015bci\u0142am go, lecz ten spad\u0142 prosto na pod\u0142og\u0119. Troch\u0119 si\u0119 przej\u0119\u0142am, ale po chwili czarna kula, nieprzyjemnie wybudzona, zaburcza\u0142a znajomo i roz\u015bwietli\u0142a si\u0119 palet\u0105 barw, jak gdyby przeci\u0105ga\u0142a sztywne ko\u0144czyny, znieruchomia\u0142e od wieloletniego snu. Unios\u0142a si\u0119 na wysoko\u015b\u0107 mojej g\u0142owy, by spojrze\u0107 na mnie kolorowymi \u015bwiate\u0142kami.<\/p>\n – Przepraszam, nie wiedzia\u0142am… \u2013 wyduka\u0142am szczerze. Jeszcze kilka chwil trwali\u015bmy tak w tej niezr\u0119cznej sytuacji, jakbym w\u0142a\u015bnie spotka\u0142a mi\u0142o\u015b\u0107 \u017cycia, kt\u00f3rej od dawna nie widzia\u0142am i nie potrafi\u0142am wydusi\u0107 z siebie \u017cadnego sensownego zdania, lecz rozumieli\u015bmy si\u0119 bez s\u0142\u00f3w.<\/p>\n – Co teraz zrobisz? \u2013 przej\u0105\u0142 inicjatyw\u0119 kamerzysta, wiedz\u0105c, o czym chc\u0105 us\u0142ysze\u0107 telewidzowie.<\/p>\n – Nic. \u2013 W ko\u0144cu odpar\u0142am z zaskakuj\u0105cym nawet mnie spokojem.<\/p>\n W tym samym momencie kula, rozumiej\u0105c, co mam na my\u015bli, zacz\u0119\u0142a \u015bwieci\u0107 i wirowa\u0107 coraz szybciej, by w u\u0142amku sekundy wystrzeli\u0107 przez karoseri\u0119 vana i znikn\u0105\u0107 za horyzontem.<\/p>\n Czarna kula nie mog\u0142a po prostu ju\u017c wi\u0119cej trafi\u0107 w chciwe ludzkie r\u0119ce. To by\u0142 koniec.<\/p>\n Kto wie. By\u0107 mo\u017ce, gdyby w zbiegu niezliczonych okoliczno\u015bci artefakt nie trafi\u0142by ponownie do r\u0105k niewinnego dziecka, historia ludzi zako\u0144czy\u0142aby si\u0119 tragicznie, a tak…<\/p>\n Przed ch\u0142opcem w jasnym blasku wyros\u0142y dwie wysokie humanoidalne istoty. W ten spos\u00f3b nawi\u0105zali\u015bmy pierwszy kontakt z obc\u0105 cywilizacj\u0105 \u2013 poprzez kwantow\u0105 teleportacj\u0119.<\/p>\n \u201eWitaj m\u0142odzie\u0144cze. Obserwowali\u015bmy Wasze zmagania z testem cywilizacyjnym, jakie prowadzili\u015bcie przez ostatni miesi\u0105c… i jeste\u015bmy zmieszani. Gdyby to zale\u017ca\u0142o od nas, zostaliby\u015bcie unicestwieni, jako rasa beznadziejna, lecz w pe\u0142ni ufamy wynikowi tego testu.<\/p>\n W heroicznym czynie jednostki porzucili\u015bcie w por\u0119 ko\u015b\u0107 niezgody, jak\u0105 sta\u0142 si\u0119 artefakt w Waszych r\u0119kach, oddalaj\u0105c od siebie, wydawa\u0142oby si\u0119 nieuniknion\u0105 samozag\u0142ad\u0119… Jak my niegdy\u015b, zatem tak teraz ludzko\u015b\u0107 zostaje zaproszona do grona Zjednoczonych Cywilizacji Mi\u0119dzygalaktycznych.<\/p>\n Od dzi\u015b nasza wiedza jest wasz\u0105, nasza technologia wasz\u0105 technologi\u0105, a ca\u0142y Wszech\u015bwiat stoi przed Wami otworem… Powodzenia na nowej drodze rozwoju\u201d.<\/p>\n Dobijamy w\u0142a\u015bnie do po\u0142owy lutego, a wi\u0119c najwy\u017csza pora rozwi\u0105za\u0107 nasze dwa ostatnie styczniowe konkursy.<\/p>\n","protected":false},"author":14594,"featured_media":784561,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"cybocfi_hide_featured_image":"","footnotes":""},"categories":[],"tags":[],"post_folder":[],"class_list":["post-785257","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/785257","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/users\/14594"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=785257"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/785257\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/media\/784561"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=785257"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=785257"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=785257"},{"taxonomy":"post_folder","embeddable":true,"href":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/wp-json\/wp\/v2\/post_folder?post=785257"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n<\/strong><\/p>\nKonkurs sci-fi<\/h4>\n
Opowiadanie pt. “Zaginiony artefakt”<\/h2>\n
Intro<\/h4>\n
I<\/h4>\n
*<\/h4>\n
*<\/h4>\n
II<\/h4>\n
*<\/h4>\n
*<\/h4>\n
*<\/h4>\n
III<\/h4>\n
*<\/h4>\n
*<\/h4>\n
IV<\/h4>\n
*<\/h4>\n
*<\/h4>\n
Outro<\/h4>\n
<\/div><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"