{"id":786709,"date":"2018-04-17T10:00:00","date_gmt":"2018-04-17T08:00:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.gamesfanatic.pl\/?p=786709"},"modified":"2021-12-08T15:33:41","modified_gmt":"2021-12-08T14:33:41","slug":"cotygodnik-redakcyjny-gf-nr-15-18-czyli-relacja-ze-zgrywu-i-swiat","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/wp4wpuw.pedagog.uw.edu.pl\/test\/2018\/04\/17\/cotygodnik-redakcyjny-gf-nr-15-18-czyli-relacja-ze-zgrywu-i-swiat\/","title":{"rendered":"Cotygodnik Redakcyjny GF nr 15\/18, czyli relacja ze ZGRYWu i \u015awi\u0105t"},"content":{"rendered":"

\"\"W dzisiejszym Cotygodniku Ink i Jenny relacjonuj\u0105 w co ciekawego uda\u0142o im si\u0119 zagra\u0107 na zje\u017adzie Redakcji GF, natomiast Ginet wraca my\u015blami do \u015awi\u0105t Wielkanocnych. Ka\u017cdy znajdzie tu co\u015b dla siebie – od lekkich tytu\u0142\u00f3w rodzinno-logicznych, jak Santorini i Mississippi Queen po wielogodzinne m\u00f3zgo\u017cery pokroju John Company. Zapraszamy serdecznie do lektury \ud83d\ude42 \u00a0 <\/p>\n

 <\/p>\n

Ink<\/h4>\n

\"\"<\/a>Dzi\u015b napisz\u0119 o grze, kt\u00f3r\u0105 zainteresowa\u0142em si\u0119 od pierwszego momentu, kiedy tylko o niej us\u0142ysza\u0142em (w podca\u015bcie Heavy Cardboard<\/a>). Us\u0142ysza\u0142em, ale tak naprawd\u0119 nie liczy\u0142em realnie, \u017ce kiedykolwiek poznam (poza chwilami s\u0142abo\u015bci, w kt\u00f3rych niemal\u017ce sam j\u0105 kupi\u0142em, szcz\u0119\u015bliwie otrze\u017awiony chwilami rozs\u0105dku, kt\u00f3re podpowiada\u0142y, \u017ce absolutnie nie b\u0119d\u0119 mia\u0142 z kim w ni\u0105 gra\u0107). Mam na my\u015bli gr\u0119 Cole’a Wehrle – John Company<\/a>. <\/em>Wehrle to jeden z tych szale\u0144c\u00f3w, kt\u00f3rzy tworz\u0105 gry zbyt skomplikowane i niszowe by zainteresowa\u0107 normalnego klienta, a przy tym wk\u0142adaj\u0105 ogrom pracy w to, by odwzorowywa\u0142y rzeczywiste historyczne wydarzenia lub mechanizmy. Okazja zagrania pojawi\u0142a si\u0119 do\u015b\u0107 niespodziewanie na spotkaniu redaktor\u00f3w Games Fanatic i nie mog\u0142em z niej nie skorzysta\u0107.
\n<\/em><\/p>\n

John Company, jak dowiedzia\u0142em si\u0119 czytaj\u0105c o grze, to potoczna nazwa Kompanii Wschodnioindyjskiej. Jak nietrudno si\u0119 domy\u015bli\u0107, w grze b\u0119dziemy sterowa\u0107 losami tej\u017ce korporacji, jednak podchodz\u0105c do tematu w bardzo ciekawy i nietypowy spos\u00f3b. Nie b\u0119dzie to ani pe\u0142na kooperacja przy sterowaniu ca\u0142\u0105 firm\u0105, ani te\u017c, tak cz\u0119sto spotykane w rozmaitych euro, konkurencyjne sterowanie abstrakcyjnymi, symetrycznymi cz\u0119\u015bciami. Tu b\u0119dziemy sterowa\u0107 cz\u0142onkami swojej “dynastii”, kt\u00f3rzy obejmowa\u0107 b\u0119d\u0105 najrozmaitsze stanowiska w Kompanii – od pisarzy i zarz\u0105dc\u00f3w fabryk, po samego prezesa. Ka\u017cde stanowisko wi\u0105\u017ce si\u0119 ze sterowaniem jakim\u015b mniejszym lub wi\u0119kszym wycinkiem dzia\u0142alno\u015bci firmy – rozdzielaniem funduszy, ekspansj\u0105 na nowe rynki, organizowaniem wypraw handlowych – a\u017c po decydowanie o awansach. Jak bywa w tego typu grach zasad jest niema\u0142o i czasem s\u0105 do\u015b\u0107 odleg\u0142e od euro-elegancji, po\u015bwi\u0119caj\u0105c j\u0105 dla oddania jakich\u015b aspekt\u00f3w dzia\u0142ania Kompanii. Jednak ku memu zaskoczeniu podczas rozgrywki bardzo szybko okazuje si\u0119, \u017ce ich ogrom jest tak naprawd\u0119 z\u0142udny i gra jest du\u017co \u0142atwiejsza do ogarni\u0119cia, ni\u017c pocz\u0105tkowo si\u0119 wydaje (w ka\u017cdym razie w prostszym, sze\u015bciorundowym wariancie, w jaki grali\u015bmy). Jest to w du\u017cej mierze zas\u0142uga sekwencyjno\u015bci wydarze\u0144 w rundzie – kolejne jej fazy nast\u0119puj\u0105 jedna po drugiej, w ka\u017cdej fazie przeprowadzane s\u0105 dobrze okre\u015blone i proste same w sobie operacje. Zrozumienie wspomaga te\u017c projekt planszy, na kt\u00f3rej wij\u0105ca si\u0119 wst\u0119ga przeprowadza nas po kolei po tym, co powinno si\u0119 wydarzy\u0107.<\/p>\n

\"\"<\/a>Sama rozgrywka sk\u0142ada si\u0119 z serii decyzji, podczas kt\u00f3rych decydujemy nie tylko o tym, jak efektywnie dzia\u0142a\u0107 ku po\u017cytkowi Kompanii (a szczeg\u00f3lnie tych cz\u0119\u015bci obsadzonych przez nas), ale te\u017c o tym, w kt\u00f3rych momentach i w jakim stopniu defraudowa\u0107 fundusze na prywatne konta w\u0142asnej rodziny. Bo o ile o firm\u0119 dba\u0107 nale\u017cy, by nie upad\u0142a, o ile warto rozwija\u0107 rynki, na kt\u00f3rych mo\u017cemy liczy\u0107 na wymierne docenienie naszych dokona\u0144, o tyle wygrywamy gr\u0119 nie jako firma, ale jako rodzina. Jak to si\u0119 dzieje? Poprzez odsy\u0142anie zas\u0142u\u017conych cz\u0142onk\u00f3w rodziny na lukratywn\u0105 emerytur\u0119, co wymaga po pierwsze niema\u0142ych prywatnych funduszy, po drugie dochrapania si\u0119 odpowiednio wysokich stanowisk w firmie (bo dopiero one otwieraj\u0105 drog\u0119 do najlepszych emerytur). Dlatego ca\u0142y czas staramy si\u0119 ukra\u015b\u0107 jak najwi\u0119cej, ale nie tyle, \u017ceby wszystko szlag trafi\u0142 (a ju\u017c absolutnie nie wtedy, kiedy mo\u017cna nas obwini\u0107 za to, \u017ce wszystko szlag trafi\u0142). Ciekawe jest r\u00f3wnie\u017c to, \u017ce jako \u017ce gra symuluje do\u015b\u0107 d\u0142ugi okres czasu, zmiany na stanowiskach s\u0105 czasem bardzo dynamiczne i nigdy nie mo\u017cna by\u0107 pewnym, czy nasza ciep\u0142a posadka nie przypadnie w kolejnej rundzie kt\u00f3remu\u015b z przeciwnik\u00f3w.<\/p>\n

Tyle miodu, musz\u0119 jednak do\u0142o\u017cy\u0107 \u0142y\u017ck\u0119 dziegciu. B\u0119dzie to jednak \u0142y\u017cka dolana r\u0119k\u0105 zatwardzia\u0142ego eurogracza, wi\u0119c trzeba bra\u0107 na to poprawk\u0119. Partia John Company by\u0142a dla mnie \u015bwietnym prze\u017cyciem jako symulacja dzia\u0142ania firmy w ciekawym okresie i settingu. Jednak jako gra sensu stricto – nieco zaniepokoi\u0142a. O powodzeniu wielu kluczowych dzia\u0142a\u0144 decyduj\u0105 rzuty kostkami i o ile oczywi\u015bcie mo\u017cemy wp\u0142ywa\u0107 na szanse ich powodzenia (mi\u0119dzy innymi u\u017cywaj\u0105c rozs\u0105dnie firmowych pieni\u0119dzy, zamiast je kra\u015b\u0107), o tyle na z\u0142e rzuty tak do ko\u0144ca nie poradzimy. A z\u0142e rzuty to nie s\u0105 jakie\u015b “zarobili\u015bcie troch\u0119 mniej”, to raczej “jeden z rynk\u00f3w zbytu umoczy\u0142 w ca\u0142o\u015bci i Kompania straci\u0142a prawie po\u0142ow\u0119 przewidywanego dochodu”. Co wi\u0119cej – w przypadku emerytur (czyli g\u0142\u00f3wnego \u017ar\u00f3d\u0142a punkt\u00f3w) – \u017ceby m\u00f3c w og\u00f3le z nich skorzysta\u0107, cz\u0142onek naszej rodziny musi najpierw “wypa\u015b\u0107” ze swojego stanowiska, o czym r\u00f3wnie\u017c decyduj\u0105 ko\u015bci. Czasem, szczeg\u00f3lnie pod koniec chcieliby\u015bmy i sta\u0107 nas na zapunktowanie, ale akurat nie ma kogo, bo wypad\u0142y niskie warto\u015bci… Tak\u017ce jako przygoda, poznanie oryginalnej gry z nietypowymi mechanizmami i w nietypowym settingu – jak najbardziej. Natomiast podejrzewam, \u017ce przy cz\u0119stszych spotkaniach by\u0142oby tam jednak zbyt du\u017co ko\u015bci i przypadku dla mojego eurogrowego serca. Cho\u0107 nie mog\u0119 zaprzeczy\u0107, \u017ce kluczowe rzuty przyspieszaj\u0105 tempo jego bicia.<\/p>\n

Ginet<\/h4>\n

\u015awi\u0119ta to dobry czas na tytu\u0142y rodzinne. Najlepiej takie, w kt\u00f3re si\u0119 wcze\u015bniej nie gra\u0142o, a do tego, \u017ceby by\u0142y dobre. Si\u0119gn\u0105\u0142em wi\u0119c na p\u00f3\u0142k\u0119 po gry, z logiem Spiel des Jahres <\/em>na ok\u0142adce, licz\u0105c, \u017ce one zapewni\u0105 mi dobr\u0105 zabaw\u0119. W\u015br\u00f3d nich by\u0142o\u2026<\/p>\n

Mississippi Queen,<\/strong><\/p>\n

\"\"<\/a>czyli laureat niemieckiej nagrody z roku 1997.\u00a0MQ<\/em>\u00a0to gra wy\u015bcigowa, w kt\u00f3rej uczestniczy\u0107 b\u0119dziemy w wy\u015bcigu parowc\u00f3w po rzece Mississippi. W wariancie podstawowym \u015bcigamy si\u0119 na trzech odcinkach rzeki, nie maj\u0105c, \u017cadnych dodatkowych zada\u0144, w wariancie rozszerzonym, wy\u015bcig trwa przez ca\u0142a rzek\u0119, a my nie tylko musimy dotrze\u0107 pierwsi, ale te\u017c zabra\u0107 po drodze dwie pasa\u017cerki.<\/p>\n

Niezale\u017cnie od wariantu podstawy mechaniki s\u0105 identyczne. W trakcie tury najpierw ustalamy pr\u0119dko\u015b\u0107 statku, a nast\u0119pnie, kolejno przesuwamy si\u0119 wzd\u0142u\u017c rzeki o odpowiedni\u0105 liczb\u0119 p\u00f3l (r\u00f3wn\u0105 pr\u0119dko\u015bci \u0142odzi). Podczas dostosowywania pr\u0119dko\u015bci mo\u017cemy j\u0105 raz na tur\u0119 darmowo zmniejszy\u0107 lub zwi\u0119kszy\u0107 o jeden w\u0119ze\u0142, natomiast ka\u017cda kolejna zmiana kosztuje nas 1 w\u0119giel (mamy ich 6 na ca\u0142\u0105 gr\u0119). Podobnie jest z ruchem statku –\u00a0 przed lub w trakcie ruchu mo\u017cemy raz na tur\u0119 zmieni\u0107 darmowo kierunek, za ka\u017cd\u0105 nast\u0119pn\u0105 zmian\u0119 p\u0142acimy w\u0119glem (pola s\u0105 hexami wi\u0119c mo\u017cemy p\u0142yn\u0105c w 6 r\u00f3\u017cnych kierunkach). Sam wy\u015bcig nie jest \u0142atwy, bo koryto Mississippi cz\u0119sto zmienia kierunek, a sama rzeka upstrzona jest wyspami. Do tego statki mog\u0105 si\u0119 wzajemnie spycha\u0107 i blokowa\u0107 w w\u0105skich przej\u015bciach, co nieraz krzy\u017cuje graczom wcze\u015bniejsze plany. W wariancie rozszerzonym dodatkowe komplikacje niesie konieczno\u015b\u0107 zabrania pasa\u017cerek, bo \u017ceby to uczyni\u0107 musimy podp\u0142yn\u0105\u0107 do molo na wyspie (kt\u00f3re niemal zawsze, jest bardzo niepraktycznie usytuowane) i zmniejszy\u0107 pr\u0119dko\u015b\u0107 do 1 w\u0119z\u0142a, \u017ceby pasa\u017cerka mia\u0142a szans\u0119 wskoczy\u0107 na pok\u0142ad (co przy rozp\u0119dzonym statku nie jest takie \u0142atwe).<\/p>\n

\"\"<\/a>Mississippi Queen<\/em> to w gruncie rzeczy gra logiczna z niema\u0142\u0105 dawk\u0105 negatywnej interakcji. Poniewa\u017c nie jestem fanem ani jednego ani drugiego to tytu\u0142 niespecjalnie przypad\u0142 mi do gustu. Nawet jednak patrz\u0105c z perspektywy mi\u0142o\u015bnik\u00f3w tego gatunku, wydaje mi si\u0119 MQ<\/em> ma zbyt ma\u0142o do zaoferowania, jak na obecne czasy. Inaczej ni\u017c w Tikal<\/strong><\/em><\/a> czy Torres<\/em><\/strong><\/a>, nasze mo\u017cliwo\u015bci s\u0105 mocno ograniczone, a decyzje sprowadzaj\u0105 si\u0119 w zasadzie do wyboru pr\u0119dko\u015bci i trasy statku oraz odpowiedniego manewrowania pomi\u0119dzy wyspami (najlepiej tak, \u017ceby zepchn\u0105\u0107 lub zablokowa\u0107 konkurent\u00f3w albo zgarn\u0105\u0107 im pasa\u017cerk\u0119 sprzed nosa). Gra mo\u017ce w swoich czasach by\u0142a ciekaw\u0105 propozycja, dosy\u0107 brzydko si\u0119 jednak zestarza\u0142a, a proponowane w niej rozwi\u0105zania s\u0105 raczej ubogie, w por\u00f3wnaniu do wielu bardziej wsp\u00f3\u0142czesnych tytu\u0142\u00f3w.<\/p>\n

Pingwin<\/h4>\n

\"\"<\/a>7 cud\u00f3w \u015bwiata<\/strong>. Gra, kt\u00f3ra zawsze jest pod r\u0119k\u0105, pojawia si\u0119 na stole, gdy nie wiadomo w co gra\u0107, pojawia si\u0119 wtedy, gdy chcemy gra\u0107 w 7 os\u00f3b (bo nie tak prosto o gr\u0119 na 7 graczy, kt\u00f3ra by w dodatku wszystkim pasowa\u0142a), albo w 2, albo i w 5, bo w zasadzie dobrze chodzi w ka\u017cdym uk\u0142adzie. Pojawia si\u0119 wtedy, gdy chcemy zagra\u0107 w co\u015b na szybko, bez t\u0142umaczenia zasad. Cudowna zapchajdziura, kt\u00f3r\u0105 wszyscy znaj\u0105 i kochaj\u0105, I ja te\u017c, te\u017c j\u0105 kocham, chocia\u017c pierwsza partia, jak\u0105 rozegra\u0142am skutecznie zniech\u0119ci\u0142a mnie do draftu (potwornie muli\u0142am). \"\"<\/a>Teraz ju\u017c nie mul\u0119 i \u015bwietnie si\u0119 przy niej bawi\u0119. Opisywa\u0107 wi\u0119c nie b\u0119d\u0119, skoro wszyscy znaj\u0105 i kochaj\u0105, natomiast chc\u0119 napisa\u0107 jedno – strategia na karty zielone, o ile pozostali gracze dadz\u0105 ci w ni\u0105 p\u00f3j\u015b\u0107, nadal jest wygrywaj\u0105ca :-P, nawet je\u015bli gramy z dodatkami.<\/p>\n

Santorini<\/strong>. Opisywa\u0142am ju\u017c j\u0105 we wcze\u015bniejszym Cotygodniku<\/a>. Wreszcie uda\u0142o mi si\u0119 zagra\u0107 w cztery osoby (jest to wtedy gra dru\u017cynowa – dw\u00f3ch przeciwko dw\u00f3m), co ca\u0142kowicie mnie usatysfakcjonowa\u0142o pod wzgl\u0119dem grywalno\u015bci i kombinowania. Cho\u0107 patrz\u0105c po minach moich wsp\u00f3\u0142graczy tego samego o nich powiedzie\u0107 nie mog\u0119. Chyba nie przypad\u0142a im do gustu. To czysto logiczna gra, cho\u0107 pi\u0119kne komponenty, dzi\u0119ki kt\u00f3rym miasto ro\u015bnie wzwy\u017c nadaj\u0105 jej sporo klimatu. Zasady s\u0105 proste – w swojej kolejce poruszam si\u0119 pionkiem a nast\u0119pnie buduj\u0119. Cel to wej\u015b\u0107 na ostatnie pi\u0119tro (niezwie\u0144czone t\u0105 pi\u0119kn\u0105, niebiesk\u0105 czapeczk\u0105). \"\"<\/a>Gra cz\u0119sto por\u00f3wnywana z Torres<\/em> – mnie jednak bardziej przywodzi na my\u015bl szachy. Od samego pocz\u0105tku trzeba mie\u0107 strategi\u0119, by doprowadzi\u0107 do sytuacji, w kt\u00f3rej bez wzgl\u0119du co zrobi przeciwnik ja i tak wejd\u0119 na szczyt. Troch\u0119 jak w k\u00f3\u0142ku i krzy\u017cyku, tylko mocno trudniej. Troch\u0119 jak w szachach, tylko o wiele \u0142atwiej. Kolejnym podobie\u0144stwem do tych gier jest to, \u017ce cz\u0119sto przychodzi moment gdy jeden z przeciwnik\u00f3w permanentnie przyjmuje strategi\u0119 obronn\u0105. Mimo to, taka strategia obronna te\u017c mo\u017ce da\u0107 efekty, bo wygrywamy nie tylko przez wej\u015bcie na szczyt, ale tak\u017ce wtedy, gdy uda nam si\u0119 przeciwnika zablokowa\u0107, gdy nie mo\u017ce on wykona\u0107 ruchu. Co nie jest tym \u0142atwiejsze im bardziej rozbudowane miasto mamy na planszy. Dla mnie – wzi\u0105\u0107 jest to pere\u0142ka, do kt\u00f3rej kocham wraca\u0107.<\/p>\n

\"\"<\/a>Kostaryka<\/strong>. Taka fajna odmiana Diament\u00f3w<\/em>. Ka\u017cdy z graczy ma swojego ludzia w ekspedycji, a tych ekspedycji (oczywi\u015bcie mieszanych, po jednym meeplu od ka\u017cdego uczestnika) jest bodaj\u017ce 6. Gracz aktywny wybiera jedn\u0105 z nich i decyduje na jaki kafelek si\u0119 ona przesunie ods\u0142aniaj\u0105c przy okazji ten kafelek. Teraz ma prawo decyzji, zabiera wszystkie dotychczasowe odkryte kafelki, lub pasuje. Je\u015bli zabierze – to zabierze r\u00f3wnie\u017c sw\u00f3j pion i w dalszej w\u0119dr\u00f3wce tej ekspedycji nie b\u0119dzie ju\u017c bra\u0142 udzia\u0142u. Je\u015bli spasuje prawo wyboru przechodzi na nast\u0119pnego gracza. Je\u015bli wszyscy spasuj\u0105, ekspedycja rusza dalej. Je\u015bli cho\u0107 jeden z graczy postanowi zabra\u0107 kafelki i pionka, w\u0119dr\u00f3wka ekspedycji si\u0119 ko\u0144czy a znacznik aktywnego gracza przechodzi dalej. Czemu mia\u0142bym spasowa\u0107, albo nie spasowa\u0107? Bo chc\u0119 zdoby\u0107 jak najwi\u0119cej zwierz\u0105t (i to okre\u015blonych zwierz\u0105t) ale jednocze\u015bnie nie chc\u0119 natkn\u0105\u0107 si\u0119 na komary, kt\u00f3re powoduj\u0105 utrat\u0119 p\u0142ytek rozpocz\u0119tej ekspedycji (aczkolwiek tylko tych z komarami) – to nieco \u0142agodniejszy warunek ni\u017c w Diamentach<\/em>, gdy tracili\u015bmy wszystko co do tej pory zebrali\u015bmy a nie zabezpieczyli\u015bmy. I chyba przez ten \u0142agodniejszy warunek, oraz przez kombinowanie gdzie znajd\u0119 jakie zwierz\u0119ta, i kt\u00f3rych mi bardziej potrzeba – ta gra wydaje mi si\u0119 ciekawsza od Diament\u00f3w<\/em>.<\/p>\n

Fresko<\/strong>. Do\u015b\u0107 prosta gra z kilkoma sprawdzonymi mechanizmami. Najpierw programujemy swoje akcje pami\u0119taj\u0105c o ustalonej wcze\u015bniej kolejno\u015bci (kt\u00f3ra obowi\u0105zuje gdy wi\u0119cej ni\u017c jedna osoba wybierze dan\u0105 akcj\u0119), a nast\u0119pnie je wykonujemy pocz\u0105wszy od wyprawy na targ, gdzie kupujemy farbki, poprzez wizyt\u0119 w katedrze, w kt\u00f3rej malujemy fragmenty fresku (odrzucaj\u0105c odpowiednie farby) a\u017c do mieszania barw, kt\u00f3re s\u0105 niezb\u0119dne do malowania. Mechanika jest sprawdzona – im wcze\u015bniej jeste\u015b w kolejce do wykonania akcji, tym dro\u017cej zap\u0142acisz na targu, ale za to b\u0119dziesz mia\u0142 wi\u0119kszy wyb\u00f3r. Za to ta sama kolejno\u015b\u0107 obowi\u0105zuje przy malowaniu fresk\u00f3w ew. obraz\u00f3w na zam\u00f3wienie czy spe\u0142nianiu wymaga\u0144 biskupa (tu ju\u017c macamy si\u0119 z – dost\u0119pnym od razu w pude\u0142ku – rozszerzeniem) a wi\u0119c b\u0119d\u0105c pierwszym mam gwarancj\u0119, \u017ce nikt mnie nie ubiegnie. Wszystko to za cen\u0119… wysokiej ceny farbek. Ale aby by\u0107 pierwszym, trzeba przy tym by\u0107 ostatnim – gra sama si\u0119 balansuje bowiem wybiera\u0107 godzin\u0119 porannego wstania (czyli de facto kolejno\u015b\u0107) rozpoczyna gracz, kt\u00f3ry ma najmniej punkt\u00f3w. Gra jest prosta, a jednocze\u015bnie zmusza do kombinowania. Nie jest te\u017c najkr\u00f3tsza, niestety (ten fresk jednak do\u015b\u0107 d\u0142ugo si\u0119 maluje). Niemniej ja okre\u015bli\u0142abym j\u0105 dwoma s\u0142owami: urocze euro.<\/p>\n\n