Dzisiaj bez specjalnego wstępu, zapraszam do przeczytania trzeciej części artykułu poświęconego projektowaniu gier. Dwie poprzednie można znaleźć pod linkami: część I, część II.

Dziękuję wszystkim za bardzo dobre przyjęcie pierwszej części poradnika. Obawiałem się waszych reakcji, cieszę się, że nie skrytykowaliście mnie… no i zapraszam do zapoznania się z drugą częścią.

Na pomysł napisania poradnika nie wpadłem sam, ba uważam że nie do końca się do tego nadaję. Zmusili mnie do tego moi współredakcyjni koledzy, a dokładnie Marek i Szymon. Te kilka gier które udało mi się wydać nie robi ze mnie autora, aczkolwiek po pewnym zastanowieniu doszedłem do wniosku, że moje małe doświadczenie może komuś pomóc – dałem się przekonać. ...

Był czas gdy Szymona nie było na świecie, tak samo jak CD nie mówiąc o DVD. W Polsce pojawiały się pierwsze odtwarzacze VHS i Beta. Beta się nie przyjęły – mimo lepszych parametrów – a w miastach zaczęły jak grzyby po deszczu pojawiać się wypożyczalnie filmów i magnetowidów. W tych zamierzchłych czasach królowały filmy akcji – klasy Z – a ...

15 maja 2007 roku dotarła do mnie pierwsza gra. Glik – wydanie pierwsze Portalowe – był dla mnie spełnieniem marzenia… czymś co niezbyt często się zdarza. Rok temu na targach w Essen mogłem cieszyć się ponownym wydaniem Glika, tym razem dużo lepszej jakości. Trzecią grą, a właściwie mini grą był Folko-boks, który zagościł w Waszych domach za sprawą Świata Gier ...

Pod wieloma względami, my krytycy mamy łatwe zadanie, znajdujemy się w uprzywilejowanej pozycji mogąc z całą surowością i bez konsekwencji oceniać owoce pracy innych. Lubujemy się w recenzjach negatywnych, bo ich pisanie i lektura dają najwięcej przyjemności. Ale bolesna prawda jest taka, że nasza pisanina jest mniej warta niż kuchenne odpadki, których często dotyczy[…] Anton Ego (Ratatuj)

W artykule sprzed dwóch tygodni odnoszącym się do kolejnej rocznicy istnienia naszego blogu, ogłoszony został konkurs którego nagrodami były dwie gry: Futbol Ligretto wydawnictwa Egmont oraz Chicago Poker wydawnictwa Albi.

To już ostatnia recenzja w której przedstawiam „skórzaną” grę z serii wydawnictwa Jactalea. Poznawanie gier, nie tylko logicznych, jest dla mnie bardzo interesujące. To rodzaj przygody intelektualnej, w trakcie której staram się nie tylko poznać mechanikę, znaleźć strategie rozgrywki, ale również poznać w jaki sposób dany tytuł powstawał. To ostatnie nie jest zadaniem łatwym, a szczerze mówiąc, jest prawie niemożliwe. ...

Opisując „skórzane gry” trudno nie odnieść się do innej serii gier logicznych, a mianowicie do projektu GIPF. Pomysł na wydanie gier powiązanych tematyką, grafiką itp. nie pojawił się wraz z projektem Krisa Burma, pierwsze takie próby były już w latach osiemdziesiątych. Gry Jactalei i GIPFa mają kilka wspólnych cech, pod kilkoma względami się jednak różnią. GIPF to filozofia, to tytuły ...

Uważny czytelnik dwóch wcześniejszych recenzji w których opisuję „skórzane gry Jactalei” na pewno zauważył, że w poprzednich tekstach nie poświęciłem ani jednego zdania instrukcjom. Zrobiłem to z pewnego rodzaju premedytacją, gdyż chciałem przeznaczyć im osobny akapit. Jeśli chodzi o poziom wydania, to nie mam im nic do zarzucenia – porządny papier, kolor, czy można wymagać czegoś więcej? Problemem jest wartość ...